1 - آنان دوازده نفر بودند . ( ابن عباس و مقاتل ) 2 - جبرئيل و با او هفت ملك بودند ( محمد بن كعب ) 3 - آنها سه نفر بودند جبرئيل و ميكائيل و يك ملك ديگر ( مجمع البيان )
فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قالَ أَ لا تَأْكُلُونَ
چون ابراهيم ( ع ) گوساله بريان كرده را نزد ملائكه آورد ديد آن جماعت كه به نظر انسان ميآمدند غذا نميخورند آن وقت ابراهيم از روى تعجب گفت چرا غذا نميخوريد وقتى ديد آنها مردمان ناشناسند و غذا هم نميخورند از آنان ترسيد و متوحش گرديد كه مبادا اين جماعت دشمنان او باشند و قصد سويى نسبت بوى دارند اين بود كه ملائكه به او گفتند نترس ما آمدهايم تو را بشارت دهيم نه آنكه به تو ضرر رسانيم .
قالُوا لا تَخَفْ وَ بَشَّرُوهُ بِغُلامٍ عَلِيمٍ
ملائكه خود را بابراهيم معرفى نمودند و گفتند ما بشر نيستيم كه محتاج به غذا باشيم ما ملائكه ميباشيم و از طرف خدا آمدهايم كه تو را بشارت دهيم بپسرى كه بسيار عالم و دانا خواهد بود شايد مقصود از آن پسر دانا اسماعيل بوده و ممكن است اسحق باشد كه از ساره متولد گرديده و آيه بعد مشعر بر اين است كه مقصود از آن پسر اسحق ( ع ) پسر ساره باشد .
فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَها وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ
ساره زن ابراهيم ( ع ) وقتى چنين بشارتى را شنيد رو به خانه خود نمود در حالى كه فرياد مىكرد ( صرة ) مصدر و مأخوذ از صرير و در لغت بمعنى صوت شديد است و مىگفت ( اوه ) يا مىگفت ( واويلا ) و انگشتان خود را به صورتش مىزد و مىگفت چگونه من فرزند مىآورم در صورتى كه پيره زن نازا مىباشم .
مفسرين گويند ساره در آن وقت نود و پنج سال داشت و ابراهيم يكصد و نود سال از عمر شريفش گذشته بود .