بل اضراب از آيه بالا است و اشاره به اينكه با آنكه ابراهيم ( ع ) ( كلمه باقيه ) در عقب خود گذاشته است كه ذريه او در طريق حق ثابت قدم باشند آنان از كلمه توحيد برگشتند و مشرك گرديدند اين است كه بعد از بيان حكايت ابراهيم ( ع ) برسول خود خبر ميدهد كه ( هؤلاء ) كه شايد مقصود قريش باشند كه از ذريه ابراهيم ( ع ) بشمار ميروند آنان را از امتعه و نعمتهاى دنيا برخوردار نموديم و آنها را مهلت داديم تا وقتى كه آمد فرستاده حق و رسولى كه رسالت او ظاهر و هويدا بود ( يعنى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم ) .
وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ قالُوا هذا سِحْرٌ وَ إِنَّا بِهِ كافِرُونَ
از آيه چنين استفاده مىشود كه قريش و نيز باقى مشركين نظر به آنچه پيمبران پيش خبر از بعثت پيمبر خاتم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم داده بودند منتظر قدوم چنين پيمبرى بودند لكن به آن حسد جبلّى و فطرى و تعصب ذاتى نخواستند قبول كنند كه همان پيمبر است كه اوصاف وى را در كتابهاى آسمانى خواندهاند اين بود كه بآيات قرآن افتراء كذب و سحر ميدادند و غرضشان اين بود چنين بنمايند كه اين آيات را پيمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم از روى حيله و تمويه بهم بسته كه چشم و گوش ما را ببندد و ما را تابع خود گرداند و ما قبول نخواهيم نمود كه اين قرآن كلام خدا باشد .
وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى رَجُلٍ مِنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ أَ هُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا وَ رَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
مشركين ايراد مينمودند ميگفتند چرا اين قرآن فرود نيامد بر يك مرد عظيم الشأن كه از اهل يكى از اين دو شهر بزرگ ( از اهل مكه يا از اهل طائف باشد ) .
در اينكه مقصود از آن مرد چه كس بود چند قول است .
بقولى وليد بن مغيره يا عتبة بن ربيعه يا اخنس بن شريف كه اينان ثروتمندترين اهل مكه بودند .
و بقول ديگر يا عروة بن مسعود ثقفى يا حبيب بن عمر يا كنانة بن عيد يا بيل