نيست و در اينجا چنانچه گفته شد حمل بر ظاهر كردن هيچ مانعى ندارد .
( وجه دوم ) نظر بجمع بين آيات نيز معنى دوم مناسبتر مينمايد زيرا وقتى اين آيه را با آيات اوائل همين سوره كه راجع بايراد كفار و استبعاد آنها بود كه از دو جهت اخبار پيمبر اكرم را راجع بزنده شدن در قيامت بعيد ميدانستند يكى در اصل وقوع آن كه چگونه ممكن است كه ما وقتى خاك گرديديم ثانيا برگرديم كه مضمون آيه سوم است .
و ديگر به رسول اللَّه ميگفتند تو هم مثل ما بشرى از كجا اطلاع پيدا نمودهاى بعالم پس از مرگ كه آيه دوم مشعر بر اين است و اين دو مطلب در نظر آنان عجيب ميآمد و روى همين دو اصل منكر قيامت بودند .
اين بود كه براى رفع استبعاد وقوع قيامت همان آيه ششم و ما بعد آن را كه خلقت عجيب آسمانها و زمين و آنچه در آنها پنهان است تذكر ميدهد كه آن كسى كه اين موجودات را از نيستى بهستى آورده قدرت دارد كه انسان را نيز ثانيا در قيامت به حالت اول برگرداند و در آيه چهارم اضافه مينمايد كه هر چه در زمين از نظر شما مفقود گرديده گمان نكنيد كه معدوم صرف شده باشد بلكه در عالم قضاء و در ولوج محفوظ نزد حق تعالى موجود است و فانى نگرديده پس شما به كلى فانى نگشتهئيد تا آنكه عود شما بعيد نمايد .
و اين آيه (
لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ
تا آخر ) جواب اعتراض از آيه دوم است كه ميگفتند كسى كه از ما و مثل ما است چگونه اطلاع از عوالم ديگر پيدا نموده و ما را به عذاب تهديد مىنمايد و شايد در اين آيه براى رفع استبعاد منكرين بحضرتش تذكر ميدهد كه تو هم مثل باقى افراد بشر باعتبار جنبه بشريت كه خودش فرموده
( أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ )
تو هم خبرى از عالم قيامت نداشتى و ما از پيش چشم دل تو پرده برداشتيم و امروز چشم دل تو را باز نموديم و چشم دل تو تيزبين گرديده كه عوالم پس از مرگ بشر را به بينى و به آنها خبر دهى .