خداوند جزاى نيكو بشما عطا خواهد نمود و اگر مثل پيش كه براى رفتن به مكه اعراض نمائيد خدا شما را به عذاب سخت معذب خواهد گردانيد .
در اينكه جماعتى كه اعراب مأمور گرديدند بجنگ آنان روند چه گروهى بودند بين مفسرين گفتارى است :
1 - آنان هوازن و حنين بودند ( سعيد بن جبير و عكرمه ) 2 - هوازن و ثقيف ( قتاده ) 3 - ثقيف ( ضحاك ) 4 - بنو حنيفه با مسيلمه كذّاب ( زهرى ) 5 - اهل فارس ( ابن عباس ) 6 - اهل روم ( حسن و كعب ) 7 - اهل صفين يعنى اصحاب معاويه طبرسى در مجمع البيان بعد از نقل آراء مفسرين چنين گويد سخن صحيح اين است كه گفته شود داعى در قوله تعالى ( ستدعون ) خود نبى اكرم است زيرا كه حضرتش بعد از صلح حديبيه اعراب را مأمور گردانيد كه با گروهى از كفار كه صاحب نجده و شدت بودند ( يعنى بسيار دلير و شجاع بودند ) مثل اهل حنين و طائف و تبوك و غير اينها جهاد نمايند پس بنا بر اين اگر بخواهيم ( ستدعون ) را حمل بر بعد از وفات آن حضرت چنانچه بعضى چنين كردهاند كنيم بىمعنى ميگردد . ( پايان )
لَيْسَ عَلَى الْأَعْمى حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَ لا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ مَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذاباً أَلِيماً
در شأن نزول آيه گويند چون حكم جهاد به گوش عجزه اهل اسلام رسيد ترسيدند و بسمع مبارك رسول رسانيدند كه ما بواسطه عجز و ضعف از جهاد اعراض ميكنيم آيا حال ما و تكليف ما چه خواهد بود اين بود كه اين آيه فرود آمد