توضيح آيات
وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ
اين آيه مربوط به آيه بالا است مالك و سلطان آسمانها و زمين خدا است و همه چيز تحت سلطنت و قيّوميّت آن پادشاه مقتدر است كه تمام عوالم خلقت بخواست و اراده آن قادر متعال از نيستى بهستى و از عدم بوجود آمده و همين طورى كه او سبحانه علت و جور ممكنات است علت بقاء آنها نيز مىباشد كه علت موجده همان علت مبقيه است و تغيير و تبديل و تحوّل هر موجودى بدست قدرت او انجام ميگيرد .
و روزى كه تبديل ميگردد عالم دنيا بعالم آخرت و روز قيامت به پا ميگردد در آن روز زيان و ضرر برند تباهكاران و آنان كسانى مىباشند كه عمر خود را بيهوده و در غفلت گذرانيده و مصرف نمودهاند آرى دنيا دار تجارت است و عمر سرمايه تاجر است كه بايستى از آن منافع باقيه اخروى و حيات پاكيزه جاودانى و مقامات روحانى تحصيل نمايد كسى كه به اين سرمايه حيات چنين ربح و منفعتى تحصيل نكرد مثل تاجر ورشكسته است و در آخرت بعلاوه بر اينكه از حيات دنيا سودى نبرده سرمايه خود را نيز از دست داده و بجز حسرت و ندامت و عذاب كه در اثر تباه نمودن اين سرمايه دارد چيزى عايد وى نخواهد گرديد
وَ تَرى كُلَّ أُمَّةٍ جاثِيَةً كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعى إِلى كِتابِهَا الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
خطاب را متوجه برسول خود نموده كه اى محمد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم تو مىبينى در آن روز قيامت هر امّت و گروهى را كه از هول به زانو در آمدهاند و هر امّتى خوانده مىشود بصحيفه عملش .
شايد مقصود ( از تدعى الى كتابها ) چنين باشد كه پس از آنكه تمام افراد بشر در آن روز موعود از شدت هول و اضطراب ياراى حركت ندارند و به دو زانو مىنشينند آن وقت صحيفه و كتاب اعمالشان باز مىگردد و هر كسى بنام صحيفه عملش خوانده مىشود و معرفى مىگردد زيرا كه در آن روز هر شخصى باعمالش