محمّدى صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم هم بمناسبت وجود خود رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم كه از حيث مقام و رتبه اول ما خلق اللَّه بشمار ميرود و هم بمناسبت تماميت كه كامل و فوق كمال است و هم بمناسبت زمان و اهل آن كه هر قدر اهل آن كامل گردند بايستى قوانين و احكام الهى طورى ثابت و كامل باشد كه كمال و تماميّتى فوق آن تصوّر نشود و براى هر دوره و زمانى كافى و احكام و قوانينش باقتضاء هر زمانى تطبيق شود ، و شايد آيه نظر به همين دارد كه شريعت محمّد صلّى اللَّه عليه و إله و سلّم را پس از شريعت موسوى يادآورى مينمايد و خطاب بحضرتش مينمايد و به او تذكر ميدهد كه شريعت تو از عالم امر و ما فوق هر شريعتى است و بايستى تو تابع همين شريعت گردى و تابع هواهاى جهال و مردمان نفهم نگردى زيرا كه تو را تخصيص دادهايم بحقائق و سننى و دين و شريعت تو را چنان محكم نمودهايم كه تا قيامت باقى خواهد بود و ما فوق بر آن تصوّر ندارد و چنان شريعت و قانونى است كه فرضا اگر موسى و عيسى در زمان تو بودند تابع همين قوانين ميگرديدند .
إِنَّهُمْ لَنْ يُغْنُوا عَنْكَ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ إِنَّ الظَّالِمِينَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ
چون كفّار چه از مشركين و چه از يهوديان چنانچه آيات اشاره به آن دارد بانواع و اقسام حيلهگرىها به گمان فاسد خود ميخواستند پيمبر اسلام را تابع مذهب خود گردانند اين است كه در اينجا و نيز در آيات ديگر برسول خود تأكيد مينمايد كه تابع آنان مشو زيرا كه آنها چنين قدرتى ندارند كه تو را از حق تعالى بىنياز گردانند و ستمكاران يعنى كفار بعضى دوست بعض ديگرند لكن خدا دوست مردمان با تقوى است .
اشاره به اينكه دوستى كفّار نسبت به يكديگر سودى ندارد نه در موقع بلاها و آفات دنيوى توانند از بلا جلوگيرى نمايند و نه در قيامت توانند عذاب را از دوستان خود رفع نمايند لكن چون دوست مردمان با تقوى خدا است و او توانا و قادر مطلق است در همه جا دوستان خود را يارى مىكند و آنان در مقام امين و در