نعمت بسيارند يعنى بطور مطلق از تمام نعم الهى برخوردارند پس از آن چند نعمت از نعمتهاى الهى را تذكر ميدهد اول
عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ
ارائك جمع اريكه و گويند اريكه بمعنى حجله است نيكوكاران در تختهاى و سريرهاى بهشتى تكيه نموده و بالطاف الهى و بمقامات قرب محظوظ و با كمال سرور و بهجت بموجودات عالم قرب نظاره ميكنند
تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ
( دوم ) در صورت و شمايل ابرار و نيكوكاران طراوت و نورانيتى است كه به آن طراوت وجه شناخته ميشوند كه آنان نيكوكارند اگر چه حد اكثر چنين نورانيت و طراوت وجه در آخرت ظهور مينمايد لكن چنانچه ميبينيم خوبان در اين دنيا نيز اندازهاى از آن نورانيت قلبشان در صورتشان نمايانست
يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ ، خِتامُهُ مِسْكٌ وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ
( سوم ) از نعم بهشتى اين است كه ببهشتيان مىآشامانند از خمر و مشروب صافى كه بر آن از مسك مهر زده تا آنكه بهشتيان رغبت نمايند در آن شايد علّت ضميمه نمودن اين جمله اخير آيه اشاره به اين باشد كه چون اهل بهشت تشنه نميشوند كه براى رفع عطش و حرارت كبد آب طلب كنند و دفع الم عطش نمايند بلكه مشروب و آشاميدن آنان براى لذّت بردن و التذاذ به آن است نه براى رفع تشنگى و آشاميدن آنها از روى ميل و رغبت است ختم و خاتمه آخر هر كارى را گويند و از همين جا است كه پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را خاتم النبيين نامند زيرا كه بوجود مباركش نبوت خاتمه پيدا نمود و انگشترى را خاتم گويند كه براى مهر كردن وضع شده باشد