آن وقت هر نفسى دانا مىشود به آنچه در خود ذخيره نموده يا صحيفه اعمال حاضر ميگردد .
على بن ابراهيم تفسير آيات را اينطور نموده
إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ
ميگردد شمس سياه و ظلمانى
وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ
ضوء و روشنايى ستارگان تمام مى گردد
وَ إِذَا الْجِبالُ سُيِّرَتْ
كوهها طورى مىشود كه گمان مىشود جامد و خشكيده است
وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ
درياها با هم جمع ميگردد و همه آتش ميگيرد
وَ إِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ
يعنى با حور العين تزويج ميكنند در روايت ابى جارود از أبي جعفر ( ع ) است كه اهل بهشت با خيرات حسان زنهاى مؤمنات دنيا ازدواج ميكنند و كفّار با هر يك از آنها شيطانى قرين ميگردد
وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ
دخترانى كه اعراب در زمان جاهليّت زنده زير خاك ميكردند .
و علىّ بن ابراهيم بسند متصل از جابر و او از أبي جعفر عليه السّلام روايت مىكند كه اين آيه
وَ إِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ
راجع بمحبّت و مودّت با ما سؤال مىشود . ( پايان ) در اين آيات دوازده علامت براى پديد شدن قيامت بيان نموده كه ظاهرا شش علامت آن مقدّمه وقوع قيامت است و شش علامت آن حين وقوع قيامت ظاهر ميگردد .
آن شش علامتى كه قبل از وقوع قيامت پديد ميگردد « 1 » پيچيدگى خورشيد « 2 » گرفتگى ستارگان « 3 » سيران و پراكندگى كوهها « 4 » بار انداختن شتران « 5 » جمع شدن حيوانات وحشى از شدت هول خرابى عالم « 6 » آتش گرفتن درياها كه اين شش علامت هنگام خرابى عالم و اضمحلال عالم دنيا ظاهر ميگردد .
از بعض مفسّرين است كه موقع خرابى عالم مردم به عادت معهود مشغول خريد و فروش و امور عادى ميباشند كه ناگاه مىبينند خورشيد گرفته شد و با ستارگان درهم پيچيده گرديد در اين فكر باشند چه واقعهاى رخ داده مىبينند كوه ها پراكنده گرديد و مثل گرد در هوا متفرق شد آن وقت جنّيان در آدميان گريزند