و شايد مقصود از سهو نمودن نماز چنين باشد كه مردمانى كه چندان مقيّد به نماز نيستند نماز را فراموش ميكنند نه به نماز خواندن اميدوار برحمت خدا مى - باشند و نه در ترك آن از عذاب او ترسناكند اين است كه چندان به نماز اهميت نمى دهند گاهى ميخوانند و گاهى فراموش ميكنند .
و كسى كه غافل گردد از نماز و امر به نماز را سهل شمارد غالب ميگردد بر او سهو يعنى آن را فراموش مينمايد .
سخنان مفسرين در توجيه آيه
( 1 ) از حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام روايت ميكنند كه مقصود از ساهون منافقينند كه به ثواب نماز اميد ندارند و از ترك آن نيز انديشه ندارند و از نماز غافل مى گردند تا وقت نماز بگذرد لكن وقتى با مؤمنين باشند رياء با آنان نماز ميخوانند و وقتى تنها هستند نماز را ترك مينمايند .
( 2 ) مقصود از ساهون كسانى ميباشند كه نماز را از وقت آن عقب مىاندازند ( ابن عباس ) ( 3 ) آنهايند كه باك ندارند نماز بخوانند يا نخوانند يعنى مقيّد به نماز نيستند ( 4 ) ديگرى گفته ساهون آنهايند كه اگر نماز خواندند ريا كارى ميكنند و اگر نخواندند باكى ندارند و پشيمان نيستند .
( 5 ) عياشى باسناد خود از يونس بن عمار و او از ابا عبد اللَّه عليه السّلام چنين روايت مىكند كه پس از آنكه از حضرتش سؤال نمودم از قول حق تعالى
الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ
كه آيا مقصود از سهو وسوسه شيطان است فرمود نه اين وسوسه براى هر كسى هست ( ساهون ) يعنى غافلون كه از نماز غفلت نمايند تا نماز از وقت بگذرد .
و نيز طبرسى از اسامة بن زيد چنين روايت مىكند كه گفته از ابا عبد اللَّه سؤال نمودم از قوله تعالى
الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ
فرمود آن ترك نماز و تنبلى از اداء آن است