فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ ، الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ
اين آيه توجيهى كه كرديم تأييد مينمايد كه شما اهل مكه بشكرانه اين نعمت كه خدا باحترام حرم شرّ ابرهه و اصحاب فيل را از شما اهل مكّه برگردانيد بايستى بدانيد كه كعبه حرم خدا است و بايد فقط عبادت و بندگى شما فقط براى پروردگار اين خانه باشد و كسى را در عبادت با او شريك نگردانيد و نيز در مقام امتنان بر قريش است كه بر شما منّت نهاد آن خدايى كه مكه را براى شما محل امن و امان گردانيد تا بتوانيد در آن كسب و عمل نمائيد و طريق معاشتان تأمين گردد و از گرسنگى رهايى يابيد و نيز شما را از خوف ابرهه ايمن گردانيد و دشمن شما را هلاك نمود از عبد اللَّه عباس چنين روايت ميكنند كه اهل مكّه در هر سالى دو مرتبه رحلت مينمودند در زمستان در مكه بودند و در تابستان بطائف ميرفتند و معيشت قريش از مسافرت انجام ميگرفت از كلبى است كه اوّل كسى كه از مكه بجانب شام سفر كرد و از آنجا متاع آورد هاشم بن عبد مناف بود و اينكه او را هاشم لقب نمودند براى اين بود كه در ايام قحطى او مردم را طعام ميداد و نام او عمرو العلى بود . ابو الفتوح رازى
وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ
مردم بحرمت حرم متعرض اهل مكه نميشدند و آنان را احترام ميگذاشتند حتى اگر كسى از آنان جنايتى ميكرد و ميخواستند از وى انتقام بكشند ميگفتند اين حرمى است وى را رها كنيد .