و نيز شكى نيست كه محل نزول قرآن قلب مبارك نبى خاتم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بوده در سوره بقره آيه 91 فرمود
قُلْ مَنْ كانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلى قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ
سوره شعراء آيه 192
وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ
و غير اينها از آيات كه دلالت واضح دارد كه قرآن بتوسط روح الامين بقلب مبارك رسول اكرم فرود آمده و جمع بين اين آيات و آيه بالا
إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ
إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ
كه آن آيات بالا محل تنزيل قرآن را قلب رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم قرار داده و اين دو آيه زير محل انزال قرآن را شب قدر قرار داده و چون شب يك قطعهاى از زمان بشمار ميرود و نميشود محل و قرارگاه قرآن باشد مگر آنكه آيه اين طور توجيه شود ( انا انزلناه فى قلبك فى ليلة القدر ) يا آنكه ليل در آيه را تعميم دهيم و گوئيم شايد مقصود از شب عالم طبيعت است نه شب معين اگر چه تخصيص شب بعالم طبيعت خلاف ظاهر لفظ است لكن باعتبار معنى و جمع بين آيات بى مناسبت نيست .
پس از بيان اين دو مقدمه گوئيم
إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ
شايد اشاره به اين باشد كه ما قرآن را از عالم ما فوق الطبيعه تنزّل داديم و به صورت الفاظ فرود آورديم در عالم طبيعت كه مصداق و مظهر كاملش مرتبه حسّ و بدن محمدى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه بسيار بزرگ و با عظمت و جلال و شريف و ذى قدر است
وَ ما أَدْراكَ
خطاب بپيمبر اكرم است كه تو چه دانى كه اين شب چه قدر عظمت و جلال دارد لكن ممكن است مقصود مؤمنين باشند كه آنان عظمت و بزرگى حسّ شريف او را نتوانند درك نمايند زيرا كه هيكل و جسمى مىبينند لكن نميدانند كه جسم آن بزرگوار مشكلات نور الهى و زجاجه انوار لم يزلى و محل ودائع آيات صمدانى است
لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ
شايد در مقام عظمت مرتبه حسّ و جسم محمدى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم برآمده كه طبيعت و بدن آن بزرگوار نسبت به باقى طبايع و ابدان