بين اوصاف ربوبى و صفات حقّانى از صفات خلقى و چون در اين مرتبه نيز تكميل گرديد آغاز سفر سوم ميگردد و حالت تدلّى و جمع و استغراق و دوام مشاهده براى وى پيش ميآيد و پس از آنكه اسفار سه گانه را با تمام رسانيد و مظهر و نماينده صفات الهى گرديد آن وقت مأمور ميگردد براى هدايت خلق و پيمودن اين اسفار اول شرط منصب نبوت است كه بدون آن كسى شأنيّت نبوت پيدا نميكند و البته براى هر يك از اين مقامات عرض عريضى است كه اينجا جاى بيان آن نيست اين است كه مراتب پيمبران متفاوت مىباشد و همه در يك درجه و مقام نيستند اول مرتبه نبوت دوم رسالت سوم اولو العزمى آخرين مرتبه كمال خاتميت است كه مخصوص بمقام سيّد ما و پيمبر ما خاتم النبيين صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است .
و اگر چه پيمبر خاتم ( ص ) در همان حال تبليغ بلكه در موقع نبرد با دشمن از حالت حضورش با حق تعالى كاهيده نميشد لكن بمقتضاى بشريت از جهت طبيعت چون به ظاهر مشغول بامور طبيعى ميگرديد مأمور گرديد كه پس از فراغت از امر تبليغ بدن خود را نيز در عبادت به زحمت اندازد كه از حيث قواى بدنى نيز ايستادگى نموده باشد .
در تفسير على بن ابراهيم است
فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ
خطاب برسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه وقتى از حجة الوداع فارغ شدى أمير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السّلام را براى امامت نصب گردان .
و نيز در همان تفسير مزبور بروايت متصل از ابا عبد اللَّه چنين نقل ميكنند كه فرموده قوله تعالى
وَ إِلى رَبِّكَ فَارْغَبْ
يعنى وقتى از نبوت فارغ گشتى على عليه السّلام را بامامت منصوب نما و در اين عمل بسوى پروردگار خود رغبت كن .