فرستادم و امر نمودم مؤمنين بر تو سلام و درود فرستند و از ذو النون مصرى است
وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ
اشاره به اين است كه همه انبياء بر حوالى عرش جولان نمودند و طائر همت آن حضرت پرواز مينمود
سيمرغ فهم هيچكس از انبياء نرفت * آنجا كه تو ببال كرامت پريدهاى
هر يك به قدر خويش بجايى رسيدهاند * آنجا كه جاى نيست بجايى رسيداى
فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً ، إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً
ظاهرا الف و لام در ( العسر ) در هر دو آيه براى استغراق است اشاره به اينكه بطور كلّى هر امر سختى در بر دارد امر آسانى را يا پس از هر سختى آسانى است خلاصه شايد آيه اشاره به اين دارد كه و لو اينكه مسلّما تحمّل بار نبوّت و تبليغ رسالت در مقابل اعراب وحشى كه
الْأَعْرابُ أَشَدُّ كُفْراً وَ نِفاقاً
در وصف آنان است بسيار مشكل و سخت و ناگوار به نظر ميآيد لكن در اثر متانت و استقامت و بردبارى كه نمودى سينه تو را باز نموديم و تو را توانا گردانيديم و قوت و شوكت به تو داديم كه بتوانى در مقابل كفار مقاومت نمايى زيرا كه در اثر صبر و استقامت در عمل آنچه در ابتداء به نظر مشكل مينمايد آسان ميگردد و تكرار آيه شايد براى تأكيد باشد كه محققا از پس هر دشوارى آسانيست
فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ ، وَ إِلى رَبِّكَ فَارْغَبْ
چنين مينمايد كه حضرتش مأمور ميگردد كه پس از فراغت تبليغ مشغول عبادت گردد و باصطلاح عرفاء انسان كامل نميگردد مگر پس از انجام دادن چهار سفر سفر اول وقتيست كه از خلق اعراض نموده و به تمام همّت رو به حق تعالى آرد و وقتى اين سفر بپايان ميرسد كه حالت حضور براى وى پيش آيد يعنى آثار حقّانى را به چشم دل در مظاهر موجودات ملاحظه نمايد وقتى اين مرتبه از دانش بكمال رسيد آغاز سفر دوم ميگردد و سفر مىكند باسماء و صفات الهى و امتياز ميدهد