نيز در حديث دارد هنگام نزول وحى بطورى بدن مباركش سنگين ميشد كه اگر در آن موقع سوار شتر كهن بود شتر به زمين ميافتاد و سر تا پاى حضرتش را عرق ميگرفت و تب و لرز عارض وجود مباركش ميشد البتّه بايستى چنين باشد زيرا نزول وحى از عالم ( ما فوق الطّبيعه ) و عالم روحانى بروز مينمايد و آن وقتى است كه شخص نبى ارتباط كامل بعالم مجردات پيدا نموده و چون در ابتداء بدن قوه تحمّل آن را ندارد سنگين ميگردد و ميافتد تا وقتى بتدريج بعالم وحى مأنوس گردد و بتواند تحمل نمايد و شايد براى فراغت بدن مباركش وحى تأخير ميافتاد .
و شايد سرّ ديگرش اين بوده كه وحى تأخير ميافتاد براى آنكه كفّار بدانند كه اين آيات قرآنى وحى و از جانب حق تعالى فرود آمده نه آنكه حضرتش ساختگى كرده و از پيش خود آيات را بهم بافته و در مدت تأخير وحى بين مفسّرين گفتاريست بيست و پنج روز چهل روز كمتر و بيشتر گفتهاند .
وَ الضُّحى ، وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى ، ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى
در تفسير على بن ابراهيم از ابى جارود از أبي جعفر ( ع ) چنين روايت ميكنند پس از آنكه جبرئيل سوره
اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ
بر رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرود آورد مدتى جبرئيل بر حضرتش فرود نيامد خديجه گفت شايد پروردگار تو را ترك نموده و واگذارده اين بود كه اين آيه
ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى
براى آن حضرت فرود آمد .
در اين مبارك سوره خطاب متوجّه رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مينمايد و سوگند ياد ميفرمايد به دو آثار خلقت خود بروز و شب كه بزرگترين و عجيبترين آثار قدرت را نمايش ميدهد و اسّ اساس پيدايش موجودات مادّى و منشأ تراوش تمام مكوّنات از پى در پى آمدن شب و روز انجام ميگيرد كه چنين نيست كه كفّار بنا بر قولى يا خديجه بنا بر روايت گمان كردهاند كه سبب تأخير وحى اين بوده كه پروردگار تو تو را واگذارده و تو را دشمن داشته بلكه حكمتى يا حكمتهاى بسيارى