ميفرمايد مانند قطرهاى ماند به دريا و چنين است عذاب دنيا نسبت به عذاب آخرت كه اصلا عذاب دنيا را نميتوان مقايسه نمود به عذاب آخرت .
چنين كسانى در اشتباهند نميدانند آنچه بر انسان از بلا و نعمت و وسعت و تنگى روزى پيش ميآيد براى امتحان است كه در موقع بلا صابر و راضى كيست و در موقع نعمت شاكر كيانند در سوره عنكبوت آيه اول فرموده
أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ
اشاره به همين است
كَلَّا بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ ، وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا ، وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا
كلّا كلمه ردع است چنين نيست اى انسان آيا گمان ميكنى هر كس نعمت دنيوى وى زيادتر شد گرامىتر است و هر كس روزى وى تنگ گرديد بوى اهانت شده اين گمان فاسدى است
إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ
تو خود بدست خود و باعمال نكوهيده خود را مبتلا به فقر و بيچارگى نمودهاى زيرا كه بوظيفه خود عمل نميكنى نه يتيمى را نوازش ميكنى و نه به فقرا و مستمندان كمك ميكنى و به گمان آنكه متموّل و ثروتمند گردى بناحق مال ميراث ميخورى و رويهم ميگذارى و باهلش نميرسانى و بسيار دوست دارى مال را ذخيره نمايى و سر انجام و كيفر چنين اعمال گرفتن نعمت است و نيز در گرفتن نعمت بسى حكمت منطوى است كه در معرض آزمايش درآيى كه در آفات و بليّات دنيا بچه درجه شكيبايى و بردبارى و متانت و استقامت بخرج ميدهى .
كَلَّا إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا ، وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا وَ جِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرى
كلا كلمه اضراب چنين نيست كه انسان گمان كرده بلكه وقتى زمين مندك