ناميده بلكه وظيفه تمام پيمبران همين بوده كه مردم را بفضل و كرم خداوندى اميدوار نمايند و از غضب و سخط او نيز آنان را بترسانند تا آنكه مردم بين خوف و رجاء بكمال انسانيت نائل گردند خوف و ترس از عذاب آنها را از عمل نكوهيده باز دارد و اميد برحمت و نعمتهاى بهشتى وادار نمايد آنان را باعمال نيك تا آنكه سجيه نيكو عادت و ملكه آنها گردد و در اين آيات چند صفت و چند فضيلت براى بهشتيان تعداد مينمايد اول رويهايى است در آن روز قيامت شادان و خندان كه آثار نعمت و تازگى و بشاشت در آن هويدا است
لِسَعْيِها راضِيَةٌ
دوم از اوصاف بهشتيان اين است كه چون بينند اعمالى كه در دنيا كردهاند مطابق رضاى الهى واقع گرديده از اعمال و كردار خود راضى و خشنودند
لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً
سوم از خصوصيات بهشتيان اين است كه در آنجا هيچ لغوى نشنوند لغو كلام بيهودهاى را گويند كه هيچ فائدهاى در آن متصوّر نباشد خواه با ضرر همراه باشد يا نه .
آرى همين طورى كه بهشتيان در دنيا از هر كار لغو و بيهودهاى اعراض مينمودند و در همه كار فائده عقلايى در نظر داشتند در روز رستاخيز نيز بنا بر عادت ديرينه شان چنيناند كه از هر سخن و عمل بيهوده فرار مىنمايند در سوره مؤمنون يكى از فضائل آنها اين است
الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ
كه عادت و سجيه مؤمنين چنين است كه از هر عمل لغوى اعراض مىنمايند .
فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ ، فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ ، وَ أَكْوابٌ مَوْضُوعَةٌ ، وَ نَمارِقُ مَصْفُوفَةٌ وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ