به حق تعالى اين است كه او را اطاعت نمايد و عصيان ننمايد ديگر محبّت نسبت بخداى تعالى صفتى است از اوصاف فعل او و آن احسان مخصوصى است به كسى كه لايق آن باشد امّا محبت بنده نسبت به حق تعالى آن حالت وجدانى است كه محبين الى اللَّه در قلب خود وجدانا مييابند و به همين جهت او را تعظيم و ستايش مينمايند و رضاى او را بر رضاى خود بر ميگزينند و مأنوس بذكر و ياد او ميگردند از بعض عرفاء است كه محبت بنده نسبت به خدا اين است كه از قلب وى كشف حجاب ميگردد و متمكن ميگردد بر بساط قرب زيرا صفاتى كه نسبت به خدا داده مىشود باعتبار غايت و نتيجه است نه باعتبار مبادى و علامت محبّت او تعالى نسبت بعبد اين است كه او را موفّق مىگرداند كه از عالم غرور يعنى عالم طبيعت تجافى و ترقى نمايد بعالم نور و به خدا انس گيرد و از غير او وحشت نمايد و تمام همّ وى يكى گردد . مجمع البحرين « 5 »
ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ
او صاحب عرش بزرگوار است عرش بمعنى استواى و استيلا تفسير شده خداوند مستولى و محيط بر تمام موجودات است
الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى
« 6 »
فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ
فعّال صيغه مبالغه و اشاره بشدّت و قوّت و فعّاليّت اوست
كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ
و آنچه در عالم واقع ميگردد از روى اختيار و علم و قدرت و حكمت او انجام ميگيرد .
هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ ، فِرْعَوْنَ وَ ثَمُودَ
در مقام بيان قوم فرعون و ثمود برآمده و اشاره به اينكه ببين چگونه در اثر علو و سركشى آنان كه نسبت بسفرا و پيمبران چه نسبتهاى ناروا دادند و آنها را ساحر و دروغگو ناميدند و آنها صبر نمودند بالاخره عذاب بر آنان فرود آمد و مغلوب حوادث گرديده و سفراى الهى مظفرانه بر آنها استيلا و غلبه نمودند
فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ
تو اى پيمبر نيز صبر كن همانطورى كه پيمبران اولو العزم صبر نمودند .