لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ
اشاره دارد بصفات قدسيه تنزيهيه سلبيه زيرا كه در آن تنزيه و تقديس ذات احديت است از نواقص ممكنات كه بازگشت آن بقدم ذاتى و وجود واجبى مىگردد .
لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
اشاره دارد بمقام افعال ذو الجلال كه تمامى عوالم وجود از محسوسات و ماديات گرفته تا مجردات از عالم نفوس و عقول و ملائكه مقربين تماما ملك او و در قبضه اقتدار و تحت سلطنت و استيلاء وى و مسخر ويند .
يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ
اشاره باحاطه علم تفصيلى اوست كه هر فردى از موجودات گذشته و آينده و آنچه در عالم واقع شده و مىشود تماما منطوى در علم ازلى و ازلا و ابدا مكشوف و حاضر نزد قيوم متعال ميباشند .
وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
اشاره دارد بسعه علم تفصيلى و سعه احاطه و سلطنت و عظمت و اقتدار خداوندى آن حى متعال و اسرار ديگرى كه در آن منطوى است
وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما
اشاره دارد بكمال قدرت و عدم دثور و خستگى در عمل كه ناشى از جهات جسمانى و لوازم طبيعى است .
وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ
اشاره دارد بعلو عظمت خداوندى او .
پس كسى كه در اين مبارك آيه تأمل نمايد به خوبى مىيابد كه چگونه تمام اوصاف جمال و جلال و عظمت كبريايى مبدء عالم در آن منطوى است . « پايان » چنانچه مفسرين شماره نمودهاند آيه الكرسى پنجاه كلمه و يكصد و پنجاه حرف است
اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ
اللَّه مبتداء لا نفى جنس الا استثناء هو ضمير غائب مذكر مرجع و بازگشت آن باللّه است
الْحَيُّ الْقَيُّومُ
دو اسم از اسماء الحسنى و دو صفت از اوصاف جمال است .
در اين مبارك آيه پنج اسم از اسماء اعظم الهى را تذكر ميدهد :
1 -
اللَّهُ
با اختلاف اقوال كه آيا مشتق است يا جامد اسم است يا صفت