ب - زيارت آل يس به روايت المزار الكبير « 1 »
1116 . المزار الكبير - به سند متصلّش از ابو جعفر محمّد بن عبد اللَّه حميرى - : از سوى ناحيهء مقدّسه « 2 » - كه خداوند حفظش كند - پس از درخواستها و نماز و توجّه ، متنى آمد كه ابتدايش اين است :
« بسم اللَّه الرحمن الرحيم . نه امر خدا را در مىيابيد و نه از اوليايش مىپذيريد ؛ حكمتى رسا كه در افراد بىايمان كارگر نمىشود ، و سلام بر ما و بندگان شايستهء خدا .
هنگامى كه خواستيد به وسيلهء ما به خداوند متعال و ما توجّه كنيد ، همان را
هامش
( 1 ) . مؤلف المزار الكبير در باب توجّه به امام مهدى عليه السلام آورده است :
« ابو على حسن بن اشناس گفت : ابو محمّد عبد اللَّه بن محمّد دعلجى براى ما نقل كرد و گفت : ابوالحسن حمزة بن محمّد بن حسن بن شبيب ، براى ما روايت كرد و گفت : ابو عبد اللَّه احمد بن ابراهيم براى ما تعريف كرده و گفت : به ابو جعفر محمّد بن عثمان از اشتياقم به ديدار مولايمان عليه السلام شكوه كردم . او به من گفت : « با اشتياق علاقهمند ديدار ايشان هستى ؟ » . به او گفتم : آرى . گفت : « خداوند سپاسگزار اشتياق تو باشد . در چهرهات عافيت و آسايش مىبينم . اى ابو عبد اللَّه ! دنبال ديدن ايشان نباش ؛ چرا كه تو در دوران غيبت ، شوق ديدار دارى ، و نخواه كه با او در يك جا باشى ؛ چه اين كه غيبت ، حكم قطعى خداوند است ، و تسليم بودن در برابر آن ، بهتر است . امّا [ در عين حال ] دنبال توجّه به او با زيارت او باش ، امّا اين كه چگونه بايد عمل شود ؟ آنچه پيش محمّد بن على املا و ديكته كرد ، آن را از پيش خود او بنويسيد ، و آن توجّه به صاحب زمان عليه السلام با زيارت كردن است ، پس از خواندن دوازده ركعت نماز دو ركعتى كه در آن " قل هو اللَّه احد " را در هر ركعت نماز مىخوانى ، بعد بر محمّد و خاندان محمّد صلوات مىفرستى ، و قول خداوند - جلّ اسمه - را مىخوانى : « سلام على آل ياسين » . اين همان فضل آشكار از جانب خداوند است ، و خداوند ، فضل بزرگ دارد . امام ، كسى است كه به راه راست هدايت مىكند . اى آل ياسين ! خداوند خلافت او و ذكر ما را در زيارت ، به شما داده است . صلواتخداوند بر سرور ما محمّد پيامبر و خاندان پاكش » .
( 2 ) . سيّد ابن طاووس در مصباح الزائر ، اين را زيارت دوم صاحب الزمان عليه السلام قرار داده و آن را معروف به « ندبه » دانسته و نوشته است : « آن از سوى ناحيهء مقدّسه براى ابو جعفر محمّد بن عبد اللَّه حميرى - كه خدايش بيامرزد - آمده و فرمان داده كه در سرداب مقدّس خوانده شود » .