سخنى در بارهء توسّل به امام زمان به وسيلهء عريضه « 1 »
بر پايهء آموزههاى دينى ، انسان مىتواند به دو گونهء مستقيم ، يا باواسطه ، با خداى خويش ارتباط برقرار كند . آدمى مىتواند به گاه دعا و راز و نياز ، درخواستهاى خود را بى هيچ واسطهاى با آفريدگار خويش در ميان بگذارد و مىتواند از اولياى مقرّب درگاه الهى بخواهد كه حاجتهاى او را از خدا بطلبند و براى روا شدنشان ، پادرميانى و شفاعت كنند . در شيوهء دوم ، فرد حاجتمند ، به ديدار ولىِ زنده و يا زيارت ولىِ از دنيا رفته مىرود و خواستهء خود را رو در رو در ميان مىنهد . قرآن كريم به اين شيوه ، تصريح نموده و فرموده است :
« وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً .
« 2 »
هيچ پيامبرى را نفرستاديم جز آن كه ديگران به امر خدا بايد مطيع فرمان او شوند . و اگر هنگامى كه مرتكب گناه شدند ، نزد تو آمده و از خدا آمرزش خواسته بودند و پيامبر برايشان آمرزش مىخواست ، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند » .
اين آيه براى ما شيعيان ، بر اوصيا و جانشينان راستين پيامبر صلى الله عليه و آله نيز قابل تطبيق است و اساساً آنها از مصاديق « وسيله » در آيهء زير به شمار مىآيند :
هامش
( 1 ) . به قلم پژوهشگر ارجمند ، حجة الاسلام و المسلمين عبد الهادى مسعودى .
( 2 ) . نساء : آيهء 64 .