پژوهشى در بارهء استخارههاى منسوب به امام زمان « 1 »
استخاره در لغت و بيشتر متون كهن حديثى ، به معناى طلب خير و نيكى از خداوند است تا در پرتو راهنمايى و دستگيرى او ، از زيانهاى احتمالى تصميم و عملمان بر كنار بمانيم . در اين شيوه از استخاره ، ما با دعا و درخواست از خداوند عليم متعال و استذكار قلبى اسماى الهى و توكّل بر قدرت لايزال او ، عنايت و توجّه او را به خود جلب مىكنيم . اين كار - كه مىتواند با همهء امور زندگى همراه شود و آنها را متيمّن و متبرّك گرداند - ، از سوى احاديث متعدّد فريقين با اسنادى مقبول و در كتابهايى مشهور و قابل اعتماد ، مورد تأكيد قرار گرفته است . « 2 »
گونهء ديگر استخاره ، براى بيرون آمدن از ترديد و دودلى در كارهاى مهم و يا نگران كننده و به گونهاى مشورت با خداوند و بهره گيرى از راهنمايى و يارىِ اوست كه به شكلهاى گوناگونى مانند : گشودن قرآن ، نوشتن توصيه به كار و يا ترك آن در برگه و در آوردن آن به شكل قرعه ( استخارهء ذات الرقاع ) ، و يا با تسبيح ( به دست گرفتن مقدار تصادفى دانههاى تسبيح و خوب و بد شمردن كار بر پايهء تعداد
هامش
( 1 ) . به قلم پژوهشگر ارجمند ، حجّة الإسلام و المسلمين عبد الهادى مسعودى .
( 2 ) . ر . ك : المقنعة : ص 216 ( باب صلاة الاستخارة ) ، المحاسن : ج 2 ص 431 ( باب الاستخاره ) ، الكافى : ج 3 ص 478 ح 8 ، مكارم الأخلاق : ج 2 ص 102 ( فى صلاة الاستخارة ) ، وسائل الشيعة : ج 5 ص 204 ( أبواب صلاة الاستخارة و ما يناسبها ) ، صحيح البخارى : ج 5 ص 2345 ح 6019 ( باب الدعاء عند الاستخارة ) ، سنن أبى داوود : ج 2 ص 89 ( باب فى الاستخارة ) ، مسند ابن حنبل : ج 5 ص 111 ح 14713 ، المعجم الكبير : ج 1 ص 196 ح 1477 و . . . .