رنجور گردد ، همان گونه كه امامان پيشين و پيامبران نيز روزها و گاه مانند ايوب عليه السلام سالها بيمار بودهاند . بر اين اساس ، طول عمر امام زمان عليه السلام مستلزم بيمار نشدن ايشان و يا خليدن خارى در پا و سقوط از جايى و شكستگى اندام مباركشان نيست و چه بسا ناراحتى از كردار بسيارى ، تن و روح مبارك ايشان را نيز بيازارد و براى چند صباحى ، ايشان را به بستر بيمارى بكشاند .
افزون بر اين ، ممكن است در آينده ، وقايع غير قابل پيشبينى اتفاق بيفتد كه امر قيام را با دشوارىهاى طاقتفرسا رو به رو سازد و يا به امام مهدى عليه السلام آسيب رساند و سلامت ايشان را به خطر اندازد . اين بدان معناست كه از هماكنون بايد با دعا و توسّل در انديشهء رهيدن از اين خطرها و به سلامت گذر كردن از دورهء انتظار و حوادث قيام بود .
به سخن ديگر ، ممكن است حكمت و نياز به برخى ادعيه براى ما روشن نباشد ؛ امّا براى پسينيان و آيندگان ، نيازى حتمى و هويدا باشد .
همچنين مىتوان اين دعاها را ناظر به دورهء غيبت صغرا نيز دانست ؛ زيرا احتمال دسترسىدشمنان به امام زمان عليه السلام از طريق شناسايى نايبان خاص و مرتبطان با امام و فشار آوردن به آنها وجود داشته است و اين دو احتمال براى وجود و پذيرش اين ادعيه كفايت مىكند .
بر اين پايه و نيز آنچه در مقدّمهء بحث گفته شد - كه تحقّق خواستهها به دعا نيز نياز دارد - ، تداوم سلامت ناجىِ ما ، مىتواند به دعا و درخواست ما گره خورد . در اين صورت مىتوان با دعا و نيز صدقات و نذر و نياز و خيرات و مبرّات ، بيمارىهاى جسمى و خطر حوادث طبيعى را - كه به طور عمومى ، دامنگير همهء انسانها مىشود - و نيز گزند احتمالى دشمنان و همچنين رنج حاصل از گناهان و كردار ناشايست انسانها را كه ممكن است خود نيز در آن سهيم باشيم ، از آن وجود نازنين ، دور نمود .
دانشنامه امام مهدى ( ع ) بر پايه قرآن ، حديث و تاريخ ( فارسى ) — صفحة 292
مساهمون: محمد الريشهري
ص٢٩٢