خداى متعال ، توجيهپذير دانست ؛ خدايى كه هيچ گاه و در برابر هيچ چيزى دستش بسته نيست و كسى ياراى برابرى با او را ندارد ؛ خداوند قادرى كه حتّى مقدّرات تعيين شدهاش در قبضهء اراده و مشيّت او قرار دارند و هر لحظه مىتواند تغييرشان دهد . در اين نگاه به هستى است كه ابراهيم عليه السلام ، نياى بزرگترين پيامبران الهى ، خود را براى انجام دادن بديهىترين فريضهء الهى يعنى نماز ، به عنايت الهى نيازمند مىبيند و ندا بر مىآورد :
« رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاةِ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي رَبَّنا وَ تَقَبَّلْ دُعاءِ »
، « 1 » با آن كه ترديدى نيست كه ابراهيم عليه السلام از اوّابين و نمازگزاران حقيقى بوده است . پس مؤمنان ، همه و هميشه بايد از خدا بخواهند كه بر همان خير و صلاحى باشند كه خداوند برايشان مقدّر كرده و در اجراى فرمانها و خواست الهى ، در جايگاه مقدّر خود باقى بمانند و خداى ناكرده ، كسانى ديگر جايشان را نگيرند تا از پاداش عظيم الهى بىبهره نمانند . ما بايد همواره از خداوند بخواهيم كه منجى بشر ، همان امام دوازدهم ما باشد و ما نيز پيرو پا در ركاب ايشان باشيم .
اللَّهُمَّ . . . وَاجعَلنا مِمَّن تَنتَصِرُ بِهِ لِدينِكَ ، . . . ولا تَستَبدِل بِنا غَيرَنا . « 2 »
خدايا ! . . . ما را از ياوران دينت قرار بده . . . و كسى ديگر را در اين امر به جاى ما مگذار .
پاسخ سؤال شش
ابتدا به اين نكته اشاره مىكنيم كه بيمارى و پيشامدهاى طبيعى ، يك عارضهء عمومى براى همهء انسانهاست و كمتر انسانى را مىتوان يافت كه در عمر چند دههاى خود ، از گزند آن در امان بوده باشد . گويى اين سنّت الهى است كه همه را بدين وسيله بيازمايد و اجر صبر رنجشان را توشهء آخرتشان كند . از اين رو ، امام زمان عليه السلام نيز مىتواند براى ساعتها و روزهايى بيمار شود و پيكر مباركش از خارى و يا زخمى
هامش
( 1 ) . ابراهيم : آيهء 40 .
( 2 ) . ر . ك : ص 92 ح 1043 و ص 255 ح 1090 .