2 / 3 : دعايش نزد كعبه
1049 . كتاب من لا يحضره الفقيه - به نقل از عبد اللَّه بن جعفر حميرى - : از محمّد بن عثمان عمرى - خدا از او خشنود باد - پرسيدم : صاحب اين امر را ديدهاى ؟ گفت : آرى ، و آخرين بار ، او را نزد خانهء خدا ديدم كه مىفرمود : « خدايا ! آنچه را به من وعده دادهاى ، به انجام رسان » .
محمّد بن عثمان - خدا از او خشنود باد و خشنودش كند - گفت : و او را - درودهاى خدا بر او باد - ديدم كه در مستجار « 1 » به پردههاى كعبه درآويخته و مىفرمايد : « خدايا ! به دست من « 2 » از دشمنانت « 3 » انتقام بگير » . « 4 »
2 / 4 : دعايش هنگام عبور از وادى السلام
1050 . دلائل الإمامة : على بن محمّد كه سند حديث توصيف قائم عليه السلام را به امير مؤمنان مىرساند : گويى او را مىبينم كه از وادى السلام گذشته و سوار بر اسبى دست و پا سفيد - كه پيشانىاش مىدرخشد - به سوى مسجد سهله مىرود و دعا مىخواند و مىفرمايد : « بى گمان و بى ترديد ، خدايى جز خداوند نيست از سر باور و راستى ! خدايى جز خداوند نيست از سر تعبّد و بندگى ! خدايى جز خداوند نيست ! خدايا ! اى ياور هر مؤمن تنها ! اى خواركنندهء هر گردنكش لجباز ! آن هنگام كه راهها
هامش
( 1 ) . مستجار ، جايى از ديوار پشت كعبه و روبهروى در آن ، اندكى قبل از ركن يمانى است كه در آن جا ايستادن و خود را به كعبه چسباندن و دعا كردن ، مستحب است .
( 2 ) . در منبع اصلى به جاى « به دست من » « براى من » آمده ؛ ولى ما مطابق با نسخهء بحار الأنوار ترجمه كرديم .
( 3 ) . نسخهء كمال الدين به جاى « دشمنانت » ، « دشمنانم » دارد .
( 4 ) . كتاب من لا يحضره الفقيه : ج 2 ص 520 ح 3115 ، كمال الدين : ص 440 ح 9 و ح 10 ، الغيبة ، طوسى : ص 251 ح 222 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 30 ح 23 .