نقلتها من صحيفة عليها اجازة عبد ( عميد ) الرؤسا و قد نقلت عن خطّ على بن السكون وقوبلت بخطّ محمّد بن ادريس . « 1 » سپس ، مصادر و منابع خود را كه افزون بر دويست كتاب است ، نام مىبرد .
مصادر ، شامل برخى كتابهاى شناخته شده ، مانند كتب اربعه ، كتابهاى شيخ صدوق و سيّد بن طاووس و برخى كتابهاى ناشناخته كه بدون نام نويسنده ( مانند :
شذور العقود ، كيمياء الإشراق ، الأدعية المستجابات ) آمده و برخى كتابهاى اهل سنّت ( مانند المعجم طبرانى ، جزء ابن المنذرى ، حلية الأولياء ، الترغيب و الترهيب و كتاب الدعاء ابن ابى الدنيا ) است . ظاهراً از منابع ناشناخته و منابع اهل سنّت ، بيشتر در حواشى كتاب - كه در شرح برخى مطالب متن است - استفاده شده است .
در ادامهء كتاب ، مطالب زير آمده است : أدعية السر ، از امام محمّد باقر عليه السلام ، أدعية الوسائل إلى المسائل ، از امام جواد عليه السلام ، برخى ادعيهء ديگر ، رسالهء محاسبة النفس ، مختصر دعوات الأسماء فى شرح أربعين اسماً ، از شهاب الدين سهروردى و رسالهء المقام الأسنى فى تفسير الأسماء الحُسنى ، كه احتمالًا با الهام از كار ابن فهد در عدّة الداعى انجام پذيرفته است . پايانبخش كتاب ، مطالبى در آداب و كيفيت دعا و خواصّ اسماى حسناى الهى است .
دربارهء اسناد مطالب بايد گفت كه كفعمى ، در متن ، به منابع و اسانيد احاديث و ادعيهاى كه نقل كرده ، اشارهاى نمىكند و فقط به ذكر نام معصوم - در صورتى كه دعا يا روايت از معصوم باشد - بسنده مىكند . او در مقدّمه ، كتاب خود را حاوى تعويذها ، دعاها ، و زيارتهايى منقول از پيشوايان معصوم دانسته كه مطالب آن از كتابهاى مورد اعتماد ، برگرفته شده است ( . . . مأخوذة من كتب معتمد على صحّتها مأمور بالتمسّك بعروتها ) . « 2 »
هامش
( 1 ) . البلد الأمين ، ص 501 .
( 2 ) . همان ، ص 2 .