او مىشناسيم كه عبارتاند از :
1 . الأدعية الثلاثون ، 2 . الأربعون حديثاً .
12 . ابن فَهْد حلّى ( 757 - 841 ق ) « 1 »
جمال الدين ابو العباس احمد بن شمس الدين محمّد بن فهد حلّى ، معروف به ابن فهد ، « 2 » عالم عابد و فقيه زاهد و حديثپژوه برجستهء شيعه در قرن هشتم و نهم هجرى است . او در حلّه به دنيا آمد و در همان جا در نزد عالمان بزرگ آن روزگار به تحصيل پرداخت . وى مدّتى در مدرسهء زينبيهء حلّه به تدريس پرداخت . سپس به كربلا رفت و حوزهء علميهء كربلا را تأسيس كرد . « 3 » مشايخ او بيشتر از شاگردان شهيد اوّل و فخر المحقّقين حلّى هستند ، بدين ترتيب كه از طريق سيّد بهاء الدين على بن عبد الكريم نجفى ، احمد بن عبد اللَّه بحرانى ، نظام الدين على بن محمّد نيلى ، على بن يوسف نيلى و جلال الدين عبد اللَّه بن شرف شاه ، از فخر المحقّقين ، و از طريق فاضل مقداد و زين الدين على بن ابى محمّد حسن بن شمس الدين محمّد بن خازن ، از شهيد اوّل ، روايت مىكند . « 4 » او ظاهراً به سال 824 ق ، در جزين به ديدار ضياء الدين على بن شهيد اوّل رسيده و از او براى نقل مصنّفات شهيد ، اجازه دريافت كرده است . « 5 » شاگردان و راويان از او عبارتاند از : فخرالدين احمد بن محمّد سبعى ، حسن بن حسين جزائرى ، عزّالدين حسن بن على كَرْكى عاملى معروف به
هامش
( 1 ) . ر . ك : رياض العلماء ، ج 1 ، ص 64 - 65 ؛ الكنى والألقاب ، ج 1 ، ص 380 ؛ الضياء اللامع ، ص 9 - 10 ؛ أعيان الشيعة ، ج 3 ، ص 147 ؛ دائرة المعارف بزرگ اسلامى ، مدخل : « ابن فهد » ؛ مجلّهء تراثنا ، ش 16 ، ص 166 - 178 .
( 2 ) . با شهاب الدين احمد بن محمّد بن فهد احسايى ( نويسندهء خلاصة التنقيح ) ، عالم ديگر اين دوره ، اشتباه نشود .
( 3 ) . مجلّهء تراثنا ، ش 16 ، ص 167 .
( 4 ) . الضياء اللامع ، ص 9 - 10 .
( 5 ) . رياض العلماء ، ج 1 ، ص 64 .