و محدّث « 1 » كه بعد از ظهور دولت صفويّه ، احاديث و اخبار ائمه عليهم السلام را در اصفهان ، منتشر ساخت . « 2 » مجلسى ، اوايل عمر خود را صرف تحصيل علوم دينى در نزد بزرگانى چون :
شيخ بهايى ، محقّق ثانى ، « 3 » شيخ عبد اللَّه شوشترى و امير اسحاق استرآبادى نمود و آنگاه به نجف اشرف رفته ، در محضر بزرگانى چون : محقّق بزرگ احمد اردبيلى به بالاترين كمال نايل آمد . « 4 » او سرآمد معاصران خود در علوم عقلى و نقلى بود و از تمام معاصرانش بهتر از دانش حديث ، باخبر بود و براى نشر آن ، كوشش بىنهايت مىكرد و پيشقدمتر بود و از رجال حديث ، كاملًا باخبر بود و از همه بهتر به موجبات حديث ، عمل مىكرد . « 5 » وى ، دربارهء علل روىآورى خويش به حديث - كه منجر به تأليف كتاب روضة المتّقين شد - مىنويسد :
بعد از شناخت كتاب خدا و تتبّع در اخبار سيّد مرسلين و عترت طاهرينش - كه آثار و اخبارشان نزديك بود متروك و دور افتاده باشند - جماعتى از اخلّاءالدين و طالبين از من درخواست كردند تا احاديث اهل بيت عليهم السلام را بر ايشان بنويسم . . . با طلب خير از خدا ، كار را
هامش
( 1 ) . رياض العلماء ، ج 5 ، ص 47 .
( 2 ) . لؤلؤة البحرين ، ص 60 .
( 3 ) . خوانسارى ، استفاده وى از محضر محقّق ثانى را « راوياً عن الشيخ على الكركى المشتهر بالمحقّق الثانى » بيان مىكند ( روضات الجنّات ، ج 2 ، ص 118 ) .
( 4 ) . مقالات تاريخى ، دفتر چهارم ، ص 279 ؛ آشنايى با بحار الأنوار ، ص 70 . سيّد مصلح الدين مهدوى ، در كتاب خويش ، 21 تن از اساتيد و مشايخ اجازهء ملّا محمّد تقى مجلسى را نام مىبرد ( زندگىنامهء علّامه مجلسى ، ج 2 ، ص 370 - 371 ) .
( 5 ) . روضات الجنّات ، ص 316 ؛ زندگىنامهء علّامهء مجلسى ، ص 357 .