فصل دوم : حوزههاى علمى و محدّثان سدههاى هشتم و نهم
در اين فصل ، در صدد معرّفى محدّثان اماميه در قرن هشتم و نهم هستيم . با توجّه به كثرت عالمان و ضرورت ردهبندى آنها ، ابتدا عالمانِ صاحب اثر حديثى را به ترتيب هر يك از حوزهها و مراكز علمى ، و سپس ، ديگر حديثپژوهان را معرّفى مىكنيم . به طور كلّى ، چهار حوزهء حديثى شيعه در اين دوره قابل شناسايى است :
1 . حوزهء حلّه ، 2 . حوزهء جبلعامل ، 3 . حوزهء بحرين و احسا ، 4 . حوزهها و مراكز علمى ايران .
حوزهء حلّه
حِلّه ، شهرى بين كوفه و بغداد است . « 1 » حوزهء علمى حلّه از قبل از قرن هشتم و از زمان محقّق حلى ( م 676 ق ) از نشاط علمى برخوردار بود . در قرن هشتم و نهم نيز با ظهور عالمان بزرگى چون علّامهء حلّى و پسرش فخرالدين محمّد ، ابن فهد حلّى و فاضل مقداد ، بر رونق و نشاط آن افزوده گشت و به مهمترين حوزهء علمى شيعه در دورهء مورد بحث ، بدل شد .
درست است كه دانش اصلى رايج در اين حوزه ، فقه بوده و اين امر از پديد آمدن
هامش
( 1 ) . براى چگونگى تأسيس شهر حلّه در سال 495 هجرى توسّط سيف الدوله صدقة بن منصور اسدى ، ر . ك : معجم البلدان ، ج 2 ، ص 294 .