او در تنظيم كتاب خود ، دست به عملى ابتكارى زده و اسامى افراد را به ترتيب حروف الفبا در حروف اوّل و دوم نامهايشان و نام پدرانشان آورده است . براى نمونه ، ابان ، قبل از ابراهيم و ابان بن تغلب ، پيش از ابان بن عبد الملك آمده است .
اين در حالى است كه در كتابهاى رجالى پيشين ، همهء نامهايى كه با حرف الف شروع مىشوند ، در يك بخش آمده ، بدون آن كه ترتيب حروف بعدى لحاظ شده باشد . ابن داوود ، براى هريك از منابع رجالىاى كه از آنها استفاده كرده و نيز براى نام هريك از معصومان ، رمزى نهاده است . بدين ترتيب ، با استفاده از رموز دانسته مىشود كه هريك از راويان در كدام يك از منابع ، ياد شده و از اصحاب كدام معصوم بوده است . اين رموز ، توسّط رجاليان بعدى نيز پذيرفته شده است . « 1 » ابن داوود ، پس از ذكر رمزگذارىهاى خود ، از پيشدستى خود در اين زمينه سخن مىگويد . از ديگر ويژگىهاى كتاب ، آن است كه گاه به چگونگى ضبط برخى اعلام ، اشاره مىكند ؛ « 2 » يعنى همان كارى كه علّامهء حلّى در إيضاح الاشتباه انجام داده است .
برخى ديگر از ويژگىهاى الرجال ابن داوود عبارتاند از : « 3 » 1 . ابن داوود ، در قِسم نخست كتاب خود ، افرادى را آورده كه مدحى دربارهء ايشان وارد شده ، گرچه ذمهاى فراوان دربارهء برخى از آنها وارد شده باشد . بر اين اساس ، برخى افراد مانند هشام بن حكم را به اعتبار ورود مدح دربارهء آنها در بخش اوّل ، و به اعتبار ورود ذم دربارهشان در بخش دوم نيز آورده است . همچنين ، افراد اختلافى را به همان اعتبار ، در هر دو قِسم ، آورده است .
2 . ابن داوود ، تمام مآخذ خود را ذكر مىكند و در صورتى كه مستند خود را ذكر نكند ، دانسته مىشود كه از نسخهء او رمز آن ساقط شده است . البته در مواردى كه نام
هامش
( 1 ) . مصفّى المقال ، ص 126 .
( 2 ) . براى مثال ، ر . ك : قسم اوّل ، ذيل : حماد ، حمدويه ، خيثمه و شرحبيل .
( 3 ) . ر . ك : قاموس الرجال ، ج 1 ، ص 35 به بعد .