طرق هفتگانهء وى ، به علّامهء حلّى ختم مىشود . وى سپس طُرُق علّامه به شيخ طوسى را بيان مىكند و سپس ، اسانيد شيخ را به دو طريق ، به ائمه عليهم السلام مىرساند و پس از آن ، تأكيد مىكند :
فبهذه الطرق و بما اشتملت عليه من الأسانيد المتّصلة المعنعنة الصحيحة الاسناد المشهورة الرجال بالعدل و العلم و صحّة الفتوى و صدق اللهجة أروى جميع ما أرويه و أحكيه من أحاديث الرسول و أئمة الهدى - عليه و عليهم أفضل الصلاة والسلام - المتعلّقة بالفقه والتفسير والحكم والآداب والمواعظ و سائر فنون العلوم الدنيويّة والأخروية . « 1 » در فصل دوم مقدّمه ، هشت روايت در باب فضيلت و ضرورت دستگيرى علمى عالمان دينى از شيعيان و ايتام آل محمّد عليهم السلام ، به نقل از فضل بن حسن طبرسى مفسّر نقل كرده است . « 2 » در فصل سوم ، ده حديث مسند در موضوعات پراكنده نقل كرده است .
فصل چهارم مقدّمه ، شامل 166 حديث نبوى مرسل است كه نويسنده ، با تكيه بر طُرُقى كه پيشتر ياد شد ، نقل كرده است . اين روايات ، در موضوعات پراكندهء فقهى و كلامى است . از آنجا كه احتمال دارد برخى روايات اين فصل با يكديگر يا با دليل عقلى تعارض داشته باشند ، ابن ابى جمهور ، در پايان اين فصل ، تأكيد كرده كه خواننده بايد در اين تعارضها تأمّل كند و وجه جمع را بيابد كه جمع ميان دليلين ، مقدّم بر فرو گذاشتن يكى از آنهاست . « 3 » فصول پنجم ، ششم و هفتم نيز شامل احاديث پراكنده در موضوعات مختلف است .
هامش
( 1 ) . همان ، ج 1 ، ص 13 - 14 .
( 2 ) . همان ، ص 16 - 18 . همهء اين احاديث از الاحتجاج احمد بن على طبرسى است كه به طبرسى مفسّر ، نسبت داده شده است .
( 3 ) . همان ، ص 79 - 80 .