سه موضوع : اثبات بارى تعالى و صفات او ، ابطال جبر ، و اثبات نبوّت پيامبر اسلام و بيان صفات ايشان ، اختصاص داده و به طور مختصر ، به اين سه موضوع ، پرداخته است . شيوهء او در اين مباحث ، بهرهگيرى از ادلّهء عقلى و قرآنى است .
موضوعات ديگر ابواب كتاب عبارتاند از : اثبات وصى و صفات او ، كرامات امير مؤمنان كه موجب استحقاق امامت است ، شرايط امام ، فضايل امير مؤمنان ، آيات قرآنى دربارهء تعيين على عليه السلام به امامت ، نصوص نبوى دربارهء امامت على عليه السلام ، نصوص متظافر دربارهء امامت اولاد ايشان ، احاديثى كه دربارهء خاتم اوصيا ( عج ) و بقاى دولت ايشان وارد شده ، مطاعن خلفا كه از روى ستم بر على عليه السلام پيشى گرفتند ، مجادله در يارى دين على عليه السلام ( تشيّع ) ، ردّ شبهات مخالفان شيعه ، تخطئهء هريك از ائمّهء مذاهب اربعه در بسيارى از احكام دين ، يادكرد راويان احاديث اهل سنّت و طعن برخى از ايشان بر برخى ديگر ، ردّ اعتراضها بر برخى از احكام فقهى پيروان امام عليه السلام .
بياضى ، در مقدّمهء كتاب ، پس از بيان ضرورت بحث دربارهء مسئلهء امامت ، منابع خود را معرّفى كرده است . مصادر او به دو دسته تقسيم مىشوند :
1 . كتابهايى كه در دسترس او بوده و از آنها مستقيماً برگرفته است . اين بخش ، مجموعاً شامل 52 عنوان است . از منابع اهل سنّت او الكشّاف زمخشرى ، منهاج المحدّثين نووى ، بغية الطالبين گنجى شافعى ، الملل والنحل شهرستانى ، الاستيعاب ، مطالب السؤول و المعالم فخر رازى ، و از منابع شيعه ، برخى كتابهاى شيخ طوسى ، شيخ مفيد ، ابن طاووس و علّامهء حلّى ، الاحتجاج طبرسى ، مجمع البيان ، مصالت القواضب مازندرانى ( كه ظاهراً همان مثالب النواصب ابن شهر آشوب مازندرانى است ) ، كتاب سليم بن قيس ، الخصائص ابن بطريق ، الخرائج راوندى ، نهج البلاغة و شرح آن از ابن ميثم بحرانى ، مقتضب الأثر محمّد بن عبد اللَّه بن عياش و نهج الإيمان ابن جبر « 1 » است . برخى از منابع نيز بدون ذكر نويسنده ، آمده است ؛ مانند : خصائص يوم
هامش
( 1 ) . ابن جبير ، صحيح است : على بن يوسف ، مشهور به ابن جبير ( ر . ك : الذريعة ، ج 24 ، ص 411 ، ش 2169 ) .