محمّد باب و يا اقدس حسينعلى نورى ، امر جديد را دين جديد و قضاى جديد را به قضاوت جديد طبق دين جديد تفسير كرده و عبارت « يهدم ما قبله » را نابودىِ اديان پيشين دانسته است . حال آن كه وقتى اين روايات در كنار احاديث ديگر قرار گيرد ، معناى آن به خوبى روشن مىشود و به دست مىآيد كه كتاب جديد ، يا قرآنى است كه توسّط امام على عليه السلام گردآورى شد و حاوى تفسير و تأويل نيز هست و يا صحيفهء اختصاصى امام است ، مشتمل بر وظايف امامت ايشان ، چنان كه امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
إن لكلٍّ واحد منّا صحيفة فيها ما يحتاج إليه أن يعمل به فى مدّته فإذا انقضى فيها ممّا امر به عرف أنّ أجله قد حضر . « 1 »
قضاى جديد نيز ، يعنى داورى بدون طلب بيّنه ( گواه ) و امر جديد ، كشتار گستردهء گردنكشان و ستمگران جهان است كه بر مردم گران خواهد آمد . انهدام امور قبل از ظهور به دست امام مهدى عليه السلام ، نسخ شريعت و نابودى دين نيست ؛ بلكه از بين بردن بدعتها و رسوم باطل است ، چنان كه در دعاى ندبه مىخوانيم .
رشتهاى ديگر از تلاشهاى مذبوحانهء بابيان و بهاييان ، انكار معجزات پيامبران الهى است كه ميرزا ابوالفضل گلپايگانى ، مروّج مذهب باب و بها ، در كتاب فرائد ، به آن دامن زده است .
امام خمينى رحمه الله در اين باره مىگويد :
نكتهء انكار كردن كرامات و معجزات توسّط ابوالفضل گلپايگانى ، اين بود كه چون دست باب و بها از آن كوتاه بود و آنها مردمى بودند كه از اشخاص عادى هم كمتر بودند - چنان كه كتاب آنها و كلمات آنها كه در دست است و مباحثهء باب با نظام العلماى تبريزى كه در تواريخ محفوظ است ، مطلب را روشن مىكند - ، از اين
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 283 ، ح 4 .