شيخ سليمان بن معتوق ، اسد اللَّه بن اسماعيل شوشترى ، سيّد محمّد مهدى شهرستانى ، سيّد محمّد جواد بن محمّد عاملى و شيخ جعفر كاشف الغطاء درس خواند .
در سال 1210 ق ، صاحب رياض به او اجازهء عام ( اجتهاد ) داد . وى سپس به قم آمد و از محضر ميرزاى قمى بهره جست . وى سرانجام در سال 1227 ق ، به اصفهان رفت و در آن جا اقامت گزيد و به تدريس و اقامهء حدود و احكام پرداخت .
سيّد صدرالدين شاگردانى تربيت كرد و كتاب هايى به رشتهء تحرير درآورد كه از آن جمله است :
- المجال فى الرجال
- تعليقة على نقد الرجال للتفرشى
- نكت الرجال على منتهى المقال
- شرح مقبولة عمر بن حنظلة . « 1 »
عبد الخالق بن عبد الرحيم يزدى مشهدى ( م 1268 ق )
وى ، عالم ، واعظ و مدرّس بزرگ شيعى است كه در سال 1206 ق ، به دنيا آمد . او در كربلا ، نزد شيخ احمد احسايى و شريف العلماء مازندرانى شاگردى كرد و سپس ، در مشهد ساكن شد و به تدريس و ارشاد پرداخت .
وى ، از جمله دانشمندان شيخى است كه با تبليغات ملّا حسين بشرويه در مشهد به باب گرويد و به سبب حمايت بىدريغ از سيّد على محمّد باب ، توسّط علما تكفير شد و فرزندش شيخ على را در قلعهء طبرسى ، در دفاع از باب ، از دست داد و پس از ادّعاى مهدويت باب ، به شدّت پشيمان و از وى روىگردان شد . از جمله آثار اوست :
هامش
( 1 ) . أعيان الشيعة ، ج 9 ، ص 372 ؛ موسوعة طبقات الفقهاء ، ج 13 ، ص 467 ؛ الذريعة ، ج 24 ، ص 304 .