1231 ق ، از نگارش آن ، فارغ شده است . « 1 »
- الردّ على الصوفية ، به فارسى ، از سيّد دلدار على بن محمّد معين نقوى نصيرآبادى ( م 1235 ق ) . « 2 »
- ارشاد المنصفين و الزام الملحدين الردّ على الصوفية المبدعين ، از ملّا محمّد كاظم بن محمّد شريف هزار جريبى حائرى ( از شاگردان وحيد بهبهانى ) ( م بين 1232 - 1238 ق ) . « 3 »
- رسالة فى ردّ الصوفية ، از ملّا محمّد باقر بن مهدى حائرى كه در سال 1258 ق ، از نگارش آن ، فراغت يافته است . « 4 »
- تنبية الغافلين و ايقاظ الراقدين ، در ردّ صوفيه ، از آقا محمود بن محمّد على كرمانشاهى ، ساكن تهران ( م 1269 ق ) . « 5 »
پديدهء تصوّف كه با ظهور حكومت صفويان ( منسوب به شيخ صفى الدين اردبيلى ) ، جايگاه ويژهاى يافت ، به تدريج در اثر عوامل مختلف ، از جمله بىاعتنايى و رفتار تحقيرآميز شاه عبّاس نسبت به طبقهء صوفيه و مبارزهء دانشمندان شيعه ، بخصوص علّامهء مجلسى دوم با آن ، كم كم اعتبار و اهمّيت خود را از دست داد و سرانجام در آغاز قرن دوازدهم ، به فرمان شاه سلطان حسين صفوى ، « تكيهء فيض » ويران شد ، درويشان از شهر رانده شدند و فعّاليت صوفيان در اصفهان ، متوقّف گرديد .
بنا به اظهار برخى محققّان ، پس از زوال حكومت صفويه ، خطّ فكرى صوفيه
هامش
( 1 ) . همان ، ص 206 ( ش 559 ) .
( 2 ) . همان جا ( ش 560 ) .
( 3 ) . همان ، ج 1 ، ص 522 ( ش 2545 ) .
( 4 ) . همان ، ص 188 ( ش 1149 ) .
( 5 ) . همان ، ج 4 ، ص 447 ( ش 1995 ) .