5 . مختصر جمال الصالحين ، از ملّا حسن بن عبد الرزاق لاهيجى . « 1 »
6 . التوحيد و الحجة ، از حيدر على بن محمّد شيروانى ( م بعد از 1129 ق ) .
مؤلّف ، احاديث مربوط به توحيد و خداشناسى و نيز رواياتى را كه دربارهء شناخت حجتّهاى الهى است ، در اين كتابْ گِرد آورده است . برخى نسخ اين كتاب ، در دو مجلّد ، ترتيب يافته است . « 2 »
7 . العروة الوثقى فى إمامة أئمة الهدى ، از محمّد نعيم بن محمّد تقى شريف طالقانى ( ملّا نعيما ) ( م بعد از 1158 ق ) . مؤلّف ، دانشمندى بزرگ و در علوم عقلى و نقلى متبحّر است و در كتابشناسى ، اطّلاعات وسيعى دارد . اين كتاب در اثبات امامت ائمه عليهم السلام ، به روش عقل و نقل و بيشتر مستند به احاديثى است كه شيعه و سنّى در تفاسير و كتب حديث خود ، نقل كردهاند . « 3 »
8 . مشرق الأنوار الملكوتية فى أصول الدين على ما هو المأثور ، از محمّد بن على بن عبد النبى مقابى بحرانى ( م بعد از 1168 ق ) . « 4 »
مؤلّف ، در اين كتاب ، احاديث ائمهء اطهار را به اختصار آورده و در ردّ اهل حكمت ، سخن گفته است . وى ، كتاب را در شش باب ، مرتّب نموده است : باب اوّل : توحيد . باب دوم : صفات ثبوتى ، سلبى و فعلى . باب سوم : عدل . باب چهارم : نبوّت . باب پنجم : امامت ، كه دو سوم كتاب را در
هامش
( 1 ) . الذريعة ، ج 20 ، ص 192 ( ش 2531 ) .
( 2 ) . فهرست نسخ خطّى كتابخانهء آية اللَّه مرعشى ، ج 15 ، ص 535 ( ش 5976 ) .
( 3 ) . فهرست نسخ خطّى كتابخانهء آية اللَّه مرعشى ، ج 17 ، ص 330 ( ش 6792 ) ؛ تراجم الرجال ، ج 3 ، ص 411 ؛ طبقات أعلام الشيعة ، ج 6 ، ص 790 .
( 4 ) . وى ، در چندين علم ، مهارت داشت ، از بسيارى از علما ، از جمله : عبد اللَّه بن على بلادى بحرانى ( م 1148 ) ، جدش زين الدين ، حسين بن محمّد بن جعفر ماحوزى ، حسين بن على بن فلاح بحرانى ، عبد اللَّه بن صالح سماهيجى و احمد بن عبد اللَّه بن حسن بلادى كسب علم نمود . وى امام جمعه و جماعت شهر مقاب بود و رياست مذهبى در امور حسبيه به او رسيد . شرح مفصّل وسائل الشيعة نيز از اوست ( أعيان الشيعة ، ج 10 ، ص 11 ؛ طبقات أعلام الشيعة ، ج 6 ، ص 704 ؛ لؤلؤة البحرين ، ص 89 ؛ موسوعة طبقات الفقهاء ، ج 12 ، ص 302 ) .