تصحيح و احياى آثار حديثى
رشد علمى و تكامل معارف بشر ، بدون تكيه بر ميراث گذشتگان ، غير ممكن يا دست كم بسيار دشوار است . در پيوند مبارك سنّت و تجدّد ، ميراث گذشته و علوم جديد ، مىتوان به بالندگى علمى رسيد و براى برقرارى اين پيوند با گذشته و بهرهگيرى از ميراث مكتوب پيشينيان ، بايد غبار غربت را از آنها زدود و از گوشه و كنار كتابخانههاى عمومى و شخصى آزاد نمود و اين مهم ، كارى بس ارزشمند و گرانسنگ و از سوى ديگر ، دشوار و خسته كننده است .
در اين ميان ، تصحيح و احياى آثار حديثى و متون حديث ، از اين قاعده مستثنا نيستند ؛ بلكه مىتوان ادّعا نمود كه احياى آثار حديثى ، مهمترين نوع در اين گونه فعّاليتها باشد ، چرا كه « سنّت » ، منبع و ركن دوم دين و شريعت است .
با توجّه به نسخهبردارىهاى متعدّد از آثار حديثى طى دورههاى مختلف و اشتباهاتى كه بر اثر اين استنساخ پيش آمده ، و از سوى ديگر ، جعل و تحريفهايى كه از سوى مخالفان در آنها وارد شده ، تصحيح و احياى اين آثار ، كارى اجتنابناپذير است .
در چند دههء اخير ، در عرصهء علوم اسلامى و بخصوص متون حديثى ، تصحيح و احياى آثار كهن ، بيشترين تلاش علمى پژوهشگران را به خود معطوف داشته است .
اين كار ، با تلاشهاى بسيار پُر ارج آيةاللَّه ميرزا ابوالحسن شَعرانى ، مرحوم استاد على اكبر غفّارى ( م 1383 ش ) و مرحوم سيّد جلال الدين محدّث ارمَوى ( م 1358 ش ) ، و در زمينهء رجال نيز به همّت آية اللَّه سيّد محمّد صادق آل بحرالعلوم ، آغاز گرديد و اينك به صورت فعّاليتهاى منظّم ، ادامه دارد . در اين زمينه ، مراكزى چون « مؤسسة آل البيت لإحياء التراث » و « مدرسة الإمام المهدى عليه السلام » و « مؤسسهء علمى - فرهنگى دار الحديث » و « مكتبة الإمام الأميرالمؤمنين عليه السلام » ، مشغول فعّاليت هستند و آثار باارزشى