ابن شهر آشوب و ديگران حكايت بسيارى از اين رقم در باب معجزات آن حضرت و ائمّه عليهم السّلام نقل كردهاند كه از حدّ تواتر بيرون است و پس از امكان بودن شخصى در ميان جمعى ايستاده يا نشسته ، مشغول قرائت يا ذكر و تسبيح و تحميد كه ببيند همهء آنها را و كسى او را نبيند ، چه استبعاد دارد كه چنين بلاد عظيمه در برارى يا بحار باشد و خداوند چشم همه را از آنها محجوب نمايد و اگر عبورشان بدانجا افتد جز صحراى قفر و درياى شگرف چيزى به نظرشان نيايد و شايد آن بلاد را از مكانى به مكانى سير دهد .
در شب غار ، چون اضطراب أبو بكر زياد و از مواعظ و نصايح و بشارات آن جناب قلبش مطمئن نشد ، حضرت ، پاى مبارك را پشت غار زدند ؛ درى بازشد و دريا و سفينه ظاهر شد . فرمود : « اگر كفّار داخل شدند ، از اين در بيرون رفته ، به اين كشتى نشينيم . » پس ، آسوده شد . و از اين قسم معجزات نيز بسيار كه در شهر و خانه ، دريا ظاهر كردند ، بلكه در كشتى نشستند و خواص از مواليان خود را در نظاير اين بلاد موجوده در اين دنيا سير دادند .
شيخ صدوق و جملهاى از مفسّران خاصّه و عامّه و مورّخين ، قصّهء باغ ارم و قصر شدّاد را نقل كردهاند و اينكه از انظار خلق مخفى بوده و خواهد بود و جز يك نفر در عهد معاويه ، كسى آن را نديده با آنكه در صحراى يمن واقع است و از خصايص وجود مبارك حجّت عليه السّلام است كه با خواصّ خود در هر زمين بىآب و علفى كه منزل كرد و موكب همايون در آنجا مستقر شد ، فورا گياه برويد و آب جارى شود و چون از آنجا حركت كنند به حال اول برگردد .
بالجمله چنان چه اصل آن وجود مبارك و طول عمر شريفش و محجوب بودنش از انظار اغيار ، از آيات عجيبهء خداوند تبارك و تعالى است و در مرحلهء قدرت و امر الهى با وجود اضعف موجودات فرقى نكنند و نسبت همه به آن ، مساوى باشد ، آنچه متعلّق و منسوب و از لوازم سلطنت خفيهء الهيّهء آن جناب باشد ، از خدم و حشم و مقرّ و غيره ، همه از آيات غريبهء عجيبه باشد كه عقل آنها را جايز داند و از براى تكذيب مخبر به پارهاى از آنها ، راهى نداند .
پس استبعاد آن ، جز از ضعف ايمان نباشد و چنين كسى البته بايد در اصل وجود
النجم الثاقب في أحوال الإمام الحجة الغائب ( عج ) ( نجم ثاقب در احوال امام غايب ع ) ( فارسى ) — صفحة 480
مساهمون: ميرزا حسين النوري الطبرسي
ص٤٨٠