« قط » بر سكون بوده كه مطابق قاعدهء سكون در مبنيات است ، مانند « لدن و من و عن » در وقتىكه به آنها ياء متكلم ملحق شود كه در اين هنگام جايز است نون وقايه بين آنها و مجرورشان فاصله شود تا حرف نون آنها ساكن باشد و طبق قاعده ساكن بودن مبنى ، حرف آخر آنها ساكن باشد .
و كلّ حرف مستحق للبناء * و الأصل في المبني أن يسكّنا
به همين علّت كه در « قط » به معناى « حسب » در هنگام الحاق ياء متكلم به آن ، دو وجه فاصله شدن نون وقايه و عدم الحاق آن جايز است ، ابن مالك در الفيه مىگويد :
و في لدنّي لدني قلّ و في * قدني و قطني الحذف أيضا قد يفي