منافق فراوان بودهاند .
بنا بر اين مذمت و تعريض به صحابه چيزى نيست كه از ساحت على ( ع ) دور بدانيم چه اين كه قرآن نيز آنها را سرزنش كرده است خصوصا كه در نهج البلاغه مدح صحابه نيز بسيار آمده از جمله مىخوانيم :
« لقد رايت اصحاب محمد ( ص ) فما ارى احدا منكم يشبهم » :
من اصحاب محمد را ديدم هيچكدام از شما شبيه آنها نيستيد .
در باره اين كه آيا صحابه پيامبر همگى عادل و مورد اعتمادند يا در ميان آنها مانند هر جمعيت ديگرى خوب و بد وجود داشته گفتگو است بسيارى از دانشمندان اهل تسنن احتمال اول را پذيرفتهاند و تمام صحابه را عادل و ثقه و مورد اعتماد مىدانند در حالى كه شيعه عموما و بعضى از دانشمندان اهل تسنن بالخصوص اين اعتقاد را غير منطقى و بر خلاف گواهى آيات قرآن و شهادت مسلم تاريخ مىدانند ماهر قدر خوشبين باشيم نمىتوانيم تمام ياران پيامبر ( ص ) را پاك و منزه بدانيم مگر اين كه چشم رويهم بگذاريم و آنهائى را كه در نقش منافقان كار مىكردند ناديده بگيريم اين موضوع نياز به بحث بيشتر با ذكر مدارك تاريخى دارد كه اينجا جاى شرح آن نيست .
ايراد سوم مىگويند : در نهج البلاغه سخن از وصايت پيامبر ( ص ) به ميان آمده و اين دليل است كه نهج البلاغه از سخنان على نيست ! پاسخ آن اين است كه حديث وصى و وصايت و خلافت بلا فصل على ( ع ) پيش از نهج البلاغه نيز امر مشهورى بين مردم بوده است ، تواريخ ، كتابهاى تفسير ، حديث ، شعر و ادب پر است از اين مسئله و اين كتاب نفيس « الغدير » است كه تمام ادله آن را همراه با مدارك اهل تسنن راجع به حقانيت اين مسئله جمعآورى
ترجمه گويا و شرح فشرده اى بر نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 21
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢١