شقاوت حجّاج
« حجّاج بن يوسف ثقفى » مردى بسيار نانجيب بود و در شقاوت گوى سبقت از همه ربوده بود . به اعتراف خودش صد و بيست هزار شيعى را به جرم محبّت اهل بيت ( عليهم السلام ) كشته
است . وى در زير آفتاب سوزان ، زندانى ساخته و غذاى زندانيانش را دو گرده نان قرار داد كه با خاكستر مخلوط بود . به طورى كه زندانيان يكى پس از ديگرى در روزهاى نخست زندانى شدن جان مى سپردند .
اين نامرد آنقدر شقى و ناجيب بود كه مى گفت از لذّتهاى من اين است كه ببينم شيعه اى در خونش دست و پا مى زند و بنابراين هنگام ناهار دستور مى داد ، شيعه اى را در برابرش گردن بزنند ، تا غذا خوردن او همراه با دست و پا زدن شيعه اى در خونش ، باشد ! ! اين همه شقاوت حاصل شركت شيطان در انعقاد نطفه ى اين پليد بوده است .
چنان كه از امام سجاد ( عليه السلام ) و امام صادق ( عليه السلام ) روايت شده است كه « قساوت و شقاوت حجاج بخاطر شركت شيطان در نطفه اش بوده است . » از مطالعه ى تاريخ نيز بدست مى آيد كه مادر حجاج زن لاابالى بوده است .
نقش نيّت در انعقاد نطفه
در مورد « شيخ انصارى » ( عليه الرحمه ) گفته شده است كه مادر ايشان در دوران باردارى هيچگاه طهارت را از دست نداد و در دو سالى كه شيخ را شير مى داد ، همواره با وضو بود .