بوى بد .
هوالس
(
hav les
) ا . ع . مردم سبك اندام .
هوالك
(
hav lek
) ع . ج .
هالك .
هوام
(
hav m
) ا . پ . مأخوذ از تازى - جانوران خزنده و گزنده .
هوام
(
hov m
) ا . ع . تشنگى سخت . و نوعى از جنون و عشق .
هوام
(
havv m
) ا . ع . شير بيشه .
هوام
(
hav mm
) ع . ج . هامة .
هوامع
(
hav me '
) ع . ج .
هامع .
هوامل
(
hav mel
) ع . ج .
هاملة .
هوامى
(
hav mi
) ا . ع . هوامى الابل : شتران گمشدهء در چراگاه .
هوان
(
hav n
) م . ع . هان هونا و هوانأ و مهانة . ر . هون .
هواوين
(
hav vin
) ع . ج .
هاوون .
هواهى
(
hav hi
) ا . ع . سخن باطل و لغو .
هواى
(
hav va
) ع . يعنى ميل و خواهش من .
هوائى
(
hav 'i
) ص . پ .
مأخوذ از تازى - هوادار و باددار و بادى و لطيف و مانند هوا . و لغو و بيهوده و بيفايده و هرزه . و بىقرار و بىثبات . و خوشگذران و در پى هوا و هوس و هردم خيال و آواره و بىسامان . و بيهودهگوى . و تير آتشبازى . و دخل و درآمد . و حاصلى كه از جاى غير معين رسد . و كبود و لاجوردى و آسمانى رنك .
هوائى
(
hav 'iy
) ص . ع .
منسوب به هوا .
هوب
(
havb
) ا . ع . مرد احمق پرگوى . و فروغ آتش .
هوب
(
havb
) و (
hub
) ا .
ع . دورى . و تركته فى هوب دابر :
يعنى گذاشتم آن را در جايى كه كسى نمىداند كجاست . و كذا : فى هوب دابر . و گفتهاند : هوب دابر : نام زمينى است .
هوبجة
(
havbajat
) ا . ع .
شكم زمين . و زمين هموار پست . و منتهاى وادى كه آب در آن ريزد . و گودال كوچكى كه در زمين كنند و آب را بسوى آن روان كرده تا جمع شده بنوشند .
هوبر
(
havbar
) ا . ع . كس بسيار موى . و يوز و بچه يوز . و سوسن و سوسن سرخ . و نام موضعى كه در آن درخت قتاد بسيارست . المثل : ان دون الطلمة خرط قتاد هو بر ، و الطلمة بالمهملة الخبزة الغليظة التى تسميها الناس الملة .
هوبر
(
hubar
) ا . پ . واو مجهول - دوش و بغل و كنار . و پشتى و حمايت .
هوبره
(
havbare
) ص . پ .
پريشان و آشفته . و مضطرب و حيران .
هوبره
(
hubare
) ا . پ . واو مجهول - پرندهاى كه ، چگونه و چوبينه نيز گويند و بتازى حبارى .
هوبسيا
(
hubasy
) ا . پ .
واو مجهول - بلغت زند : دندان .
هوبه
(
hube
) ا . پ . واو مجهول - دوش . و پشتى و حمايت .
هوبهو
(
hu - bahu
) ا . پ .
هوهو .
هوپمن
(
hupman
) ا . پ .
واو مجهول - بلغت زند : روى و صورت و وجه .
هوة
(
hovvat
) ا . ع . زمين پست و مغاك . و جو و ما بين زمين و آسمان .
هوة
(
hovvat
) م . ع . هوى الرجل هوة ( از باب ضرب ) : بر بلندى برآمد آن مرد و صعود كرد و بلند گرديد .
هوت
(
hovat
) ع . ج . هوته (
hutat
) و (
havtat
) .
هوتة
(
havtat
) و (
hutat
) ا . ع .
زمين نشيب . ج : هوت .
هوثة
(
havsat
) ا . ع . تشنگى .
هوثة
(
havsat
) ص . ع . زن تشنه .
هوج
(
huj
) ع . ج . هوجاء . و ج . اهوج و هوجاء .
هوج
(
havaj
) ا . ع . درازى با اندكى گولى . و سبكى و شتابزدگى .
هوج
(
havaj
) م . ع . هوج هوجا ( از باب سمع ) : شتاب زده گرديد و سبكى كرد .
هوجاء
(
havj '
) ص . ع .
مؤنث اهوج يعنى دراز يا اندكى گول و سبك و شتابزده . ج : هوج .
هوجاء
(
havj '
) ا . ع . ماده شتر تيزرو و شتاب . و بادى كه از بيخ بركند خانهها را . ج : اهوج .
هوجره
(
hujare
) ا . پ . گياهى كه سرخ مرد نيز گويند و بتازى عصا الراعى و گاو زبان .
هوجل
(
havjal
) ا . ع . دشت دور اطراف كه نشانى در وى نباشد . و شتران تندرو و شتاب . و ماده شتر شتابزده . و زمين ناهموار پست و بلند . و مرد آهسته و گرانبار . و گول و احمق . و زن فراخ كس .
و زن تباهكار . و شب دراز . و نوعى از رفتار با فروهشتگى و سستى و استرخا . و بقيه از خواب