هشم
(
hocom
) ا . ع . كوههاى سست و رخو و نرم . و دوشندگان شير . ج :
هاشم .
هشمات
(
hacam t
) ع . ج .
هشمة .
هشمة
(
hacmat
) ا . ع . قله كوه كذان يعنى كوهى كه از سنك رخو مانند كلوخ باشد .
هشمة
(
hacamat
) ا . ع . بز كوهى . ج : هشمات .
هشمشمة
(
hacamcamat
) ا .
ع . شير بيشه .
هشن
(
hacan
) ا . پ . اطلاع و آگاهى و دانايى .
هشنگ
(
hacang
) ا . پ . مردم بىسروپا و مفلس .
هشو
(
hacu
) ا . پ . مغز استخوان .
هشو
(
hocu
) ا . پ . هوش و عقل و ذهن و زيركى . و قلعه و حصار .
هشوار
(
hoc - v r
) ص . پ . هشيار .
ضد بيهوش و خداوند هوش و عقل و زيركى .
هشور
(
hacur
) ص . ع . شجرة هشور : درختى كه برگش زود بيفتد .
هشوش
(
hacuc
) ص . ع .
شاة هشوش : گوسپند بسيار شير .
هشوشة
(
hocucat
) م . ع .
هش الخبز هشوشة : نرم و سست گرديد آن نان .
هشومند
(
hocu - mand
) و (
hacu - mand
) ص . پ . هوشمند و خداوند عقل و هوش و زيركى .
هشونش
(
hacunac
) ا . پ .
خمسه مسترقه .
هشهاش
(
hach c
) ص . ع .
رجل هشهاش : مرد نيكو خوى سخى و جوانمرد .
هشهشة
(
hachacat
) م . ع .
هشهشه هشهشة : جنبانيد و حركت داد آن را . و هشهش الرجل : خوشخوى و جوانمرد گرديد آن مرد .
هشيار
(
hoc - y r
) ص . پ .
خداوند هوش و عاقل و هوشمند و زيرك و خردمند و آگاه و باخبر . و پارسا و پرهيزگار .
هشيارساز
(
hoc - y r - s z
) ص .
پ . آنكه كسى را هشيار و عاقل مىكند و بهوشآورنده مست بيهوش .
هشيارى
(
hoc - y ri
) ا . پ .
زيركى و عاقلى و خردمندى .
هشيدن
(
hecidan
) ف م . پ .
گذاشتن و فرو گذاشتن و رها كردن . و آويختن و هشتن .
هشيرة
(
hocayrat
) ا . ع .
مصغر هشرة : يعنى گستاخى و فيرندگى اندك .
هشيش
(
hacic
) ا - ص . ع .
كسى كه چون از وى سؤال كنند و چيزى خواهند خوشحال و شاد گردد . و مرد ضعيف البدن سست اندام . و شئ هشيش : چيز نرم و لين .
هشيشة
(
hacicat
) ا . ع . زنى كه چون از وى چيزى خواهند و سؤال كنند شاد و خرم گردد . و زن ضعيف البدن .
هشيلة
(
hacilat
) ا . ع . شتر و ديگر ستور كه كسى بدون اذن صاحب آن هر كجا كه خواهد ببرد و پس باز دهد . و هر ستورى كه بىدستورى صاحب آن سوار شوند .
هشيله
(
hacile
) ا . پ . يك قسم خورش كه از مرغ خانگى و يا مرغ آبى بريان كرده با نخود و چغندر و تخم مرغ ترتيب دهند .
هشيم
(
hacim
) ا - ص . ع .
شكسته و سست اندام . و گياه خشك ريز ريز شده . قوله تعالى :
فَأَصْبَحَ هَشِيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ
. و نيز هر گياه خشك و هر چيز خشك . و درخت پوسيده .
هشيمة
(
hacimat
) ا . ع . زمينى كه درختان آن خشك شده باشد . و چون كسى جوانمرد و جواد و باسخاوت باشد مىگويند :
ما فلان الا هشيمة كرم .
هشيوار
(
haci - var
) و (
hoci - v r
) ص . پ . خردمند و عاقل و هشيار .
هص
(
hass
) م . ع . هص الشئ هصا ( از باب نصر ) : درخست آن چيز را و درنشاند آن را . و نيز هص الشئ :
به پا سپرد آن چيز را و سپس شكست آن را .
هصار
(
hass r
) ا . ع . شير درهم شكننده شكار .
هصام
(
hass m
) ا . ع . شير بيشه .
هصاهص
(
hos hes
) ا . ع .
مرد توانا . و شير توانا .
هصر
(
hasr
) م . ع . هصره و به هصرا ( از باب ضرب ) : شكست آن را بىآنكه از هم جدا كند . و هصر الشئ :
كشيد آن چيز را . و هصر الغصن : گرفت سر آن شاخه را و كشيد بسوى خود و پيچ داد آن را . و هصر الشئ : راند و دفع كرد آن چيز را . و نيز هصر : پيچيدن هر چيز كه باشد .
هصر
(
haser
) و (
hosar
) ا . ع .
شير بيشه .
هصرة
(
hasrat
) و (
hasarat
) ا . ع . مهرهء افسون كه زنان با خود دارند و بدان مرد را بند كنند .
هصرة
(
hosarat
) ا . ع . شير بيشه .
هصم
(
hasm
) م . ع . هصمه هصما ( از باب ضرب ) : شكست آن را .