هجنم
(
hajnam
) پ . كلمهء فعل به زبان زند و پازند يعنى مىدهم .
هجو
(
hajv
) م . ع . هجا هجوا و هجاء . ر . هجاء .
هجو
(
hajv
) و (
haju
) ا .
پ . مأخوذ از تازى - بدگويى و جرشفت و دشنام و سرزنش و مسخره و مضحكه . و هجو كردن : دشنام دادن . و هجو مليح :
ستودگى كه در حقيقت دشنام باشد و تمسخر و استهزا .
هجوء
(
hoju '
) م . ع . هجا هجأ و هجوء . ر . هجء .
هجود
(
hajud
) ص . ع . نماز تهجد گزارنده . ج : هجود و هجد .
هجود
(
hojud
) ع . ج . هجود .
هجود
(
hojud
) م . ع . هجد هجودا ( از باب نصر ) : شب خفت و بيدار بود و نماز گزارد . و هجد البعير جرانه بالارض : بر زمين نهاد آن شتر پيش گردن خود را .
هجور
(
hojur
) م . ع . هجر هجرا و هجورا . ر . هجر .
هجورى
(
hajuriyy
) ا . ع .
طعامى كه وقت نيمروز خورند .
هجوع
(
hoju '
) م . ع . هجع هجوعا و تهجاعا ( از باب فتح ) :
بشب خواب رفت . قوله تعالى :
كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ
.
هجوع
(
hoju '
) ع . ج . هاجع .
هجول
(
hajul
) ا . ع . زن فراخ فرج . و زن تباهكار .
هجول
(
hojul
) ا . ع . اشك روان .
هجوم
(
hajum
) ص . ع . ناگاه درآيندهء بر كسى و درآورنده .
هجوم
(
hajum
) ا . ع . باد سخت كه خانه را ويران كند و گياه يزين را بركند .
هجوم
(
hojum
) م . ع . هجم عليه هجوما ( از باب نصر ) : ناگاه درآمد به روى و ناگاه بوى رسيد و بدون اذن به روى داخل شد . و هجم فلانا على القوم : بناگاه در آورد فلان را بر آن قوم .
و هجمت العين هجوما و هجما :
بمغاك فرو رفت چشم . و هجم البيت :
ويران شد آن خانه . و هجمت البيت :
ويران كردم من آن خانه را . و هجم ما فى الضرع : دوشيد آنچه در آن پستان بود . و هجم البرد هجوما : بسرعت در آمد سرما . و هجم الرجل هجما :
راند آن مرد را . و هجم الشئ : آرميد آن چيز . و هجم فلان : ساكت شد فلان و سر به زير افگنده چشم فرو خوابانيد . و نيز هجم : دور شدن بيمارى از كسى . يق :
اهجم الله المرض عنه : دور كناد خدا بيمارى را از آن . فهجم هجما : پس دور شد بيمارى . و قد هجمته الهواجر :
خوى برآورد از آن سختىهاى گرما .
هجوم
(
hojum
) ا . پ . مأخوذ از تازى - حمله و يورش و توز و فوز و ازدحام و دخول و درآمدگى به سختى و تندى . و هجوم آوردن : حمله كردن و به سختى و تندى در آمدن در جايى .
هجونة
(
hojunat
) م . ع .
هجن هجانة و هجونة . ر . هجانة .
هجهاج
(
hajh j
) ا . ع . دراز بالاى از شتر و از مردم . و شتر سخت گريزنده .
و شتر سخت بانك . و مرد درشتخوى . و مرد زيرك .
هجهاج
(
hajh j
) و
هجهاجة
(
hajh jat
) ا . ع . مردم گول و احمق .
هجهج
(
hajhaj
) ا . ع . زمين درشت خشك سال رسيده . و مبنيا على السكون :
كلمهايست كه بدان گوسپندان را زجر كنند .
هجهج
(
hojahej
) ا . ع . قچقار و كبش . و آب مشروب .
هجهجة
(
hajhajat
) م . ع .
هجهج بالسبع هجهجة : بانك برزد برو تا باز ايستد . و هجهج بالجمل :
زجر كرد آن شتر را ببانك هيج . و نيز هجهجة :
آواز كردن وقت كارزار . و پياپى بانك كردن فحل .
هجى
(
hajy
) م . ع . هجى البيت هجيا ( از باب سمع ) : آشكارا و گشاده گرديد آن خانه . و هجيت عين البعير : در مغاك فرو شد چشم آن شتر .
هجى
(
haji
) و (
hejiyy
) ا .
پ . مأخوذ از تازى - تهجى . و هجى كردن : حروف مقطعه كلمه را با اعراب بيان كردن .
هجيج
(
hajij
) ا . ع . خطى كه بر زمين كشند بطريق فال و كهانت . ج :
هجان . و وادى مغاك . و زمين دراز كه بر شتاب آرد رونده را . و هجيج النار :
بانك آتش .
هجيد
(
hajid
) پ . ياى مجهول - كلمه امر بلغت زند و پازند يعنى بدهيد .
هجيدن
(
hajidan
) ف ل . پ .
خشك شدن هر گياهى .
هجير
(
hajir
) ا . پ . نام پسر قارن پور كاوه . و نام پور گودرز .
هجير
(
hajir
) ا . ع . حوض بزرك فراخ . ج : هجر . و شور گياه خشك .
و گور خر درشت . و كاسه ستبر . و گشن سست باز ايستادهء از گشنى . و شير خفته . و