كه مىگويند : وهبنى الله فداك اى جعلنى .
وهب زيدا منطلقا : يعنى انگار كه زيد منطلق است . وهبنى فعلت : يعنى انگار كه كردم و درين معنى فقط كلمه امر از آن مستعمل است و ماضى و مضارع آن نيامده .
وهب
(
vahab
) ا . ع . بخشش .
وهبان
(
vahab n
) م . ع .
وهب وهبا و وهبا و وهبانا . ر .
وهب (
vahb
) و (
vahab
) .
وهبى
(
vahbi
) ص . پ . مأخوذ از تازى - هر چيز بخشيده شده از جانب خدا .
وهت
(
vaht
) م . ع . وهته وهتا ( از باب ضرب ) : فشرد آن را و كوفت آن را به ديوار و جز آن .
وهتة
(
vahtat
) ا . ع . زمين پست . و افتادگى سخت .
وهث
(
vahs
) م . ع . وهث فى الشئ وهثا ( از باب ضرب ) :
ستيهيد در آن چيز و سخت كوشيد . و وهث فلانا : سخت سپرد فلان را در زير پاى .
وهج
(
vahj
) م . ع . وهجت النار وهجا و وهجانا : افروخته شد آن آتش .
وهج
(
vahaj
) ا . ع . سوزندگى آتش و افروختگى آن .
وهجان
(
vahaj n
) م . ع .
وهج وهجا و وهجانا . ر . وهج .
وهد
(
vahd
) ا . ع . زمين پست و هموار . و مغاك در زمين . ج : اوهد و وهدان .
وهد
(
vahd
) ع . ج . وهدة .
وهدان
(
vohd n
) ع . ج .
وهد .
وهدة
(
vahdat
) ا . ع . جاى مطمئن و هموار . ج : وهد . و زمين پست و هموار . ج : وهاد .
و هر
(
vahr
) ا . پ . نام شهرى .
و هر
(
vahr
) م . ع . وهره وهرا ( از باب ضرب ) : انداخت آن را در كارى دشوار كه راه رهايى ندارد .
و هر
(
vahar
) م . ع . افروختگى پرتو آفتاب بر زمين چنان كه اضطراب آن همچو بخار نمايان گردد .
وهران
(
vahr n
) ا . ع . نام پدر گروهى از تازيان . و شهرى در اندلس .
وهرة
(
vahrat
) ا . ع . از اعلام است .
وهره
(
vahre
) ا . پ . نام شهرى .
وهز
(
vahz
) ا . ع . مرد كوتاه بالاى استوار خلقت و درشت اندام ميانه قامت .
وهز
(
vahz
) م . ع . وهز فلانا وهزا : زد فلان را به همه دست . و سپرد فلان را زير پاى . و دور كرد و راند فلان را . و برانگيخت فلان را . و وهز القملة بالظفر : كشت شپش را با ناخن .
وهس
(
vahs
) ا . ع . سروران .
و سخنچينى . و رازگويى . و رفتار سخت .
وهس
(
vahs
) م . ع . وهسه وهسا ( از باب ضرب ) : كوفت آن را . و وهس الشئ : شكست آن چيز را . و وهس فلان : سخت رفت فلان . و وهس فى السير : شتاب كرد در رفتن . و وهس الشئ : سپرد آن را در زير پاى . و وهس على عشيرته : دستدرازى كرد بر تبار خويش و حيله نمود .
و هشت
(
vahcat
) ا . پ . نام روز چهارم از خمسهء مسترقه و اين كلمهء مأخوذ وهوشتراى سنسكريت مىباشد .
وهص
(
vahs
) م . ع . وهص الشئ وهصا ( از باب ضرب ) : شكست آن چيز را و اين را در چيزهاى سست گويند .
و نيز وهص الشئ : سخت سپرد آن چيز را در زير پاى و سخت بر زمين زد آن را و بدرشتى انداخت آن را .
وهصة
(
vahast
) ا . ع . زمين گرد و هموار و پست .
وهضة
(
vahzat
) ا . ع . زمين هموار پست و زمين گرد هموار پست . و وهضة من عرفط : زمين پست مغاك عرفطناك .
وهط
(
vaht
) ا . ع . لاغرى . و گروه و جماعت . و بوستان . و جايى كه در آن عرفط و عشر بسيار باشد . يق : وهط من عشر . و نام حديقهاى در طايف بنا كرده عمرو بن عاص . و نيز وهط : خصومت .
ج : اوهاط .
وهط
(
vaht
) ع . ج . وهطة .
وهط
(
vaht
) م . ع . وهط وهطا ( از باب ضرب ) : شكست آن را .
و وهط الشئ : پاسپرد كرد آن چيز را .
و وهط فلانا : نيزه زد فلان را . و وهط زيد : سست و ضعيف گرديد زيد . و وهط فلان : لاغر گرديد فلان .
وهطة
(
vahtat
) ا . ع . زمين پست مغاك . ج : وهط و وهاط .
وهف
(
vahf
) م . ع . وهف النبات وهفا و وهيفا ( از باب ضرب ) :
برك برآورد آن گياه و سبز شد و گواليد . و وهف فلان : نزديك شد فلان . و وهف للقوم شئ من الدنيا : پيش آمد آن قوم را و آشكار گرديد مر ايشان را چيزى از دنيا . و وهف لفلان كذا : نزديك رسيد