مأخوذ از تازى - حفاظت و حراست و نگاهبانى و وقايت . و قسمى از چادر ابريشمين و يا پنبئين كه زنهاى محترم مشرق زمين بر روى سر مىاندازند و صورت و پايينتر از زانوها را نمىپوشاند .
وقب
(
vaqb
) ا . ع . مغاكى در كوه به اندازه يك قامت كه آب در وى گرد آيد . و چاه مانندى باندازهء يك يا دو قامت در زمين سخت كه نيز آب در وى باشد . و هر مغاكى در اندام مانند مغاك چشم و كتف و مغاكچه بالاى چشم اسب . و سوراخ چرخ چاه كه محور در وى در آيد . و مردم گول و فرومايه و ناكس . و قماش و رختخانه .
ج : اوقاب .
وقب
(
vaqb
) م . ع . وقبت الشمس وقبا و وقوبا ( از باب ضرب ) :
غايب شد آفتاب و در موضع خود در آمد .
و وقب فلان : در وقب داخل گرديد فلان .
و وقب الظلام : فرود آمد تاريكى بر مردم . و وقب القمر : در خوف در آمد ماه .
و ازين در معنى اخيرست قوله تعالى :
مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ
.
وقباء
(
vaqb '
) ا . ع . نام موضعى .
وقبان
(
vaqb ne
) ا . ع .
به صيغه تثنيه : مغاكچههاى بالاى چشم اسب .
وقبة
(
vaqbat
) ا . ع . مغاكى در كوه به اندازه يك قامت كه آب در وى گرد آيد . و روزن بزرك كه پرتو آفتاب از آن آيد . و چاهك اشكنه كه در آن روغن گرد آيد .
وقبى
(
vaqb
) و (
vaqab
) ا .
ع . نام آبى .
وقبى
(
voqbiyy
) ا . ع . آزمند بصحبت مردمان احمق .
وقت
(
vaqt
) ا . ع . هنگام و مقدارى از زمان كه جهة امرى مفروض شده و بيشتر در ماضى استعمال مىگردد . ج : اوقات .
و وقت موقوت : هنگام معين .
وقت
(
vaqt
) م . ع . وقت الله الصلاة وقتا ( از باب ضرب ) : چاغ معين كرده است خدا از براى نماز .
وقت
(
vaqt
) ا - م ف . پ . مأخوذ از تازى - هنگام و چاغ و زمان و مدت و ساعت و هنگامى كه براى كردن كارى معين مىكنند و فرصت و موقع . و وقت روز : هنگام كارزار . و وقت معلوم :
هنگام معين و ساعت مرك . و وقت نازك :
هنگام با صفا . و بىوقت : بىهنگام و بىموقع . و در وقت : در هنگام و هنگام مساعد و فى الفور . و در وقت حاجت : هنگام لزوم .
و يوم وقت معلوم : روز رستخيز . و خوش وقت : خوشحال .
وقت بوقت
(
vaqt - be - vaqt
) م ف .
پ . گاه گاه .
وقت بينا
(
vaqt - bin
) ص . پ .
نگران وقت و هنگام و منتظر .
وقت بيوقت
(
vaqt - bi - vaqt
) م .
ف . پ . پيوسته و دايما و هميشه و على الدوام .
وقتشناس
(
vaqt - cen s
) ا .
پ . منجم و ستارهشناس . و هيوى . و عالم بعلم ساعات و فصول و ازمنه .
وقت وقت
(
vaqt - vaqt
) م ف .
پ . گاهى و گاه گاه و بعضى اوقات .
وقتها
(
vaqth
) م ف . پ . خيلى وقت و خيلى مدت و زمان بسيار .
وقتى
(
vaqti
) م ف . پ . هنگامى و زمانى و ما دامى .
وقتياب
(
vaqt - y b
) ص . پ .
آنكه فرصت مىيابد و موقع بدست مىآورد .
وقتئذ
(
vaqta - ezen
) ع . كلمهء مركب از وقت و از اذا بمعنى درين وقت و يا در آن وقت .
وقتىكه
(
vaqti - ke
) م ف . پ .
ياى مجهول - هنگامى كه . و تا وقتىكه :
ما دامى كه .
وقح
(
voqh
) و (
voqoh
) م . ع .
وقح وقاحة و وقحا و وقحا . ر . وقاحة .
وقح
(
vaqeh
) ص . ع . رجل وقح : مرد بىشرم و بىحيا .
وقح
(
voqoh
) ع . ج . وقاح .
وقد
(
vaqd
) و (
vaqad
) م . ع .
وقدت النار وقدا و وقدا و وقدانا و وقدانا و وقودا وقدة ( از باب ضرب ) : افروخته شد آتش .
وقد
(
vaqad
) ا . ع . آتش .
وقدان
(
vaqd n
) و (
vaqad n
) م . ع . وقد وقدا و وقدا و وقدانا و وقدانا . ر . وقد (
vaqd
) و (
vaqad
) .
وقدة
(
vaqdat
) ا . ع . سختترين گرماى تابستان و آن ده يا پانزده روزست .
وقذ
(
vaqz
) ا . ع . ضرب سخت و كتك سخت .
وقذ
(
vaqz
) م . ع . وقذه وقذا ( از باب ضرب ) : سخت زد آن را به نحوى كه سست و بىحال شد و مشرف بر مرك گرديد . و وقذ فلانا : بر زمين افگند فلان را . و وقذ زيدا النعاس : چيره شد خواب بر زيد و انداخت آن را . و وقذ عمروا : ترك كرد عمرو را و گذاشت آن را درحالىكه بيمار بود . و وقذ فلانا الحلم و الورع : آرام داد فلان را ورع و بردبارى .
وقر
(
vaqr
) ا . ع . سنگينى و گرانى گوش و رفتگى شنوايى و بطلان آن . و شكافتگى در ساق . و مانند نقطه و خجك و شكاف در چشم