نزهة
(
nazhat
) (
nazehat
) ص .
ع . ارض نزهة : زمين دور از كشتزار و از كثافات و مگسان اطراف شهر و دهات و از آبخيز دريا و از فساد هوا . و كذلك :
ارض نزهة .
نزهة
(
nozhat
) ا . ع . دورى . و دورى از ناخوشى و پژمانى . ج : نزه . و هو بنزهة من الماء : آن از آب دورست .
و ذات نزهة : يعنى دور از فساد هوا و آب خيز دريا و كثافات اطراف شهر و دهات . و نيز نزهة : تفرج و گردش در سبزهزارها و بساتين و باغها .
نزهة
(
nazehat
) ص . ع .
ارض نزهة : زمين صاحب نزهة .
نزهت
(
nozhat
) ا پ . مأخوذ از تازى - پاكيزگى و نيكويى و بىعيبى و دورى از عيب و زشتى و سرور و خوشحالى .
نزهتافزا
(
nozhat - afz
) ص .
پ . هر آنچه بر شادى و عيش بيفزايد .
نزهتپذير
(
nozhat - pazir
) ص .
پ . دل شاد و خشنود و آراسته .
نزهتكده
(
nozhat - kade
) ا .
پ . جاى تفرج و عيش و شادى .
نزهتگاه
(
nozhat - g h
) ا . پ .
تفرجگاه و جاى عيش و شادى .
نزهون
(
nazehuna
) ع . ج .
نزه .
نزى
(
naziyy
) ص . ع . عربده گر . يق انه لنزى الى الشر .
نزيب
(
nazib
) م . ع . نزب نزبا و نزيبا . ر . نزب .
نزية
(
naziyyat
) ا . ع . كاسه دور تك .
و ابر .
نزيج
(
nazij
) ا . پ . اسب يدك .
و اسبى كه براى جلال و جاه در جلو مردمان بزرك مىكشند .
نزيح
(
nazih
) ا . ع . بعيد و دور .
نزيدن
(
nazidan
) ف م . پ .
بيرون كشيدن .
نزير
(
nazir
) ص . ع . كم و اندك .
نزيز
(
naziz
) ا - ص . ع . خواهان و شهوتمند . و زيرك . و خوش طبع . و فلان نزيز شر : فلان چسبان و ملازم بدى است .
نزيز
(
naziz
) م . ع . نزت الارض نزا و نزيزا ( از باب ضرب ) : زهابناك شد آن زمين و بسيار گرديد چشمههاى آن .
و نزا لوتر نزيزا : جنبان شد آن زه هنگام تير انداختن . و نز الظبى : دويد آن آهو و بانك كرد هنگام گشنى . و نز فلان عنه : جدا گرديد فلان ازو . و نيز نزيز :
سخت و استوار گرديدن .
نزيع
(
nazi '
) ا . ع . غريب و بيگانه .
و دور و بعيد . و آنكه مادرش برده باشد . و ميوهء از درخت فرو گرفته و چيده شده . و چاه نزديك تك كه با دست بتوان از آن آب كشيد . و نام شاعرى .
نزيعة
(
nazi'at
) ا . ع . ماده شتر نجس كه بشهرى غير از بوم و زاد خود براى فروش برند . و اسب گرامى كه از قومى ديگر گرفته باشند . و زنى كه در غير طايفهء خود شوهر كند و بدانجا رود . ج : نزائع .
نزيف
(
nazif
) ص . ع . آنكه از بسيارى رفتن خون از وى سست و ضعيف باشد .
و كسى كه در خصومت حجت وى قطع شده باشد .
نزيف
(
nazif
) ا . ع . مستى كه عقل وى زايل شده باشد . و كسى كه از بسيارى تشنگى زبان و رگهاى بدن وى خشك شده باشد . و محموم و تب زده .
نزيكات
(
nazik t
) و (
nozayk t
) ا . ع . شرور از مردمان و از بزان .
نزيل
(
nazil
) ا . ع . طعام با بركت .
نزيل
(
nazil
) ص . ع . مهمان فرود آينده . و ثوب نزيل : جامه كامل .
نزيم
(
nazim
) ا . ع . دسته سبزى و تره .
نزيم
(
nazim
) و (
nezim
) ا .
پ . ابر و بخار و دود .
نزيم
(
nezim
) ا . پ . طوفان و سيلاب .
نزيه
(
nazih
) ص . ع . مكان نزيه : جاى زيبا و داراى رنگهاى نيكو . و جاى پاك و پاكيزه و دور از كشت و آبهاى راكد و از كثافات و مگسهاى حوالى شهر و دهات و از آب خيزد يا و از فساد و بدى هوا .
و رجل نزيه : مرد دور از ناخوشى و پژمانى .
و ان فلانا نزيه كريم : فلان دورست از بخل و لئامت . و كذلك : نزيه الخلق . و مكان نزيه : جاى خالى دور از مردمان كه در آن كسى نباشد .
نزيهة
(
nazihat
) ص . ع . مؤنث نزيه . يق : ارض نزيهة : زمين زيبا و داراى رنگهاى نيكو . و زمين پاك و پاكيزهء دور از كشت و آبهاى راكد و كثافات و مگسهاى حوالى شهر و دهات و دور از آبخيز دريا و دور از فساد و بدى هوا .
نژ
(
naj
) ا . پ . دندانه كليد و هر آنچه چيزى را بدان بيرون كشند .
نژاد
(
nej d
) ا . پ . اصل و نسب و خاندان و تخمه و نسل . و اصيل و نجيب و خداوند اصل و نسب . و بدنژاد : نانجيب و بداصل . و پاكنژاد : نجيب و كسى كه خاندان و اصل آن پاك و خوب و از آلايش و دنائت و رذالت دور باشد . و اسب تازىنژاد : اسب عربى .
نژاده
(
naj de
) و (
nej de
) ا