فرود آمدن .
نزلة
(
nazelat
) ا . ع . زمين سخت و صاف كه باندك باران سيل از وى روان گردد . ج : نزلات .
نزله
(
nazle
) ا . پ . مأخوذ از تازى - زكام بخصوص زكامى كه با خرابى سينه و سرفه همراه باشد .
نزم
(
nazm
) و (
nezm
) ا . پ .
بخار و دود و دخان و بخارى كه ملاصق زمين در هوا پديد آيد و هوا را تاريك كند .
نزم
(
nazm
) ا . ع . سخت گزيدگى ، و الفعل من نصر .
نزنزة
(
naznazat
) م . ع .
سر جنبانيدن .
نزو
(
nazv
) و (
nozovv
) م . ع .
نزا نزوا و نزوا و نزاء و نزاء و نزوانا ( از باب نصر ) : برجست . و نزا به قلبه : شيفته وى گرديد . و نزا الطعام :
گران گرديد نرخ طعام . و نزت الخمر :
جوش زد شراب از آميزش با آب . و نزى دمه ( مجهولا ) : جارى شد خون او و قطع نگرديد . الحديث : ان رجلا اصابته جراحة فنزى عنها حتى مات . و قلبى ينزوا لى كذا : دل من آرزومند آن است .
نزوء
(
nozu
) م . ع . نزا نزأ و نزوء . ر . نزأ .
نزوان
(
nazav n
) ا . ع .
عربده . وحدت و سورت .
نزوان
(
nazav n
) م . ع .
نزا نزوا و نزوا و نزوانا . ر . نزو (
nazv
) و (
nozovv
) .
نزوة
(
nazvat
) ا . ع . كوتاه . و نام سنگى سپيد و نازك كه بدان آتش مىزنند .
نزوح
(
nazuh
) ص . ع . دور .
و بئر نزوح : چاهى كه همه آب آن را كشيده باشند و چاه كم آب .
نزوح
(
nozuh
) م . ع . نزح نزحا و نزوحا . ر . نزح .
نزور
(
nazur
) ص . ع . هر چه كم گردد . و زن كم فرزند و يا كم شير . و ماده شتر بچه مرده كه بر بچهء ديگرى وى را مهربان كرده باشند . و ماده شترى كه بكراهت و ستم گشنى پذيرد .
نزور
(
nozur
) و
نزورة
(
nozurat
) م . ع . نزر نزرا و نزورا و نزورة . ر . نزر .
نزوز
(
nozuz
) ع . ج . نز (
nazz
) و (
nezz
) .
نزوع
(
nazu '
) ا . ع . چاه نزديك تك .
نزوع
(
nazu '
) ص . ع . مشتاق به چيزى .
نزوع
(
nozu '
) م . ع . نزع نزوعا ( از باب ضرب ) : رفت . و نزعته نفسه :
خواهانى نفس خود كرد . و نزع عن الامر :
بپايان آن كار رسيد و بپرداخت آن كار را .
و نزع اباه و اليه : به پدر خود مانا شد . و نزع فى القوس : كشيد آن كمان را . و نزع الدلو : آب كشيد با آن دول . و نزع الفرس : يك تك رفت آن اسب .
نزوف
(
nazuf
) ص . ع . بئر نزوف : چاهى كه آب از آن با دست كشند .
نزوق
(
nozuq
) م . ع . نزق نزقا و نزوقا . ر . نزق .
نزول
(
nozul
) م . ع . نزلهم و بهم و عليهم نزولا و منزلا و منزلا ( از باب ضرب ) : فرود آمد نزد ايشان . و نزل القوم : بمنى آمدند آن قوم . و نزل نزولا : از بالا بپايين آمد . و نزلت به :
از بالا بپايين آوردم او را . و نزل عن الحق نزولا : واگذار كرد حق را . و نزل الرجل ( مجهولا ) : زكام زده گرديد آن مرد .
و ما زلت انزل يعنى هميشه سفر مىكنم .
نزول
(
nozul
) ا . پ . مأخوذ از تازى - فرود آمدن و پايين آمدن ضد صعود و منزل كردن . و نازل شدن وحى . و فرود و نشيب . و تنزيل و سود پول . و نزول كردن و يا نزول نمودن : به زير آمدن و فرود آمدن . و درجات نزول : دورشدگى قرابت و خويشاوندى .
نزه
(
nazh
) ا . ع . پرهيزگارى و دورى از بدى . و نزه الفلاة : زمين دشت كه از آب دور باشد .
نزه
(
nazh
) ص . ع . رجل نزه الخلق : مرد پاكسرشت پرهيزگار كه نه خود و نه مال او داخل خانهء ديگران نشود و مال و خانه خود را از لوث ديگران نيالايد .
ج : نزاه .
نزه
(
nazh
) ص . ع . نزهت ابلى نزها و نزهانا ( از باب فتح ) : دور كردم شتران خود را از آب .
نزه
(
nazah
) ا . پ . سقف خانه و چوبى كه سقف خانه را بدان پوشند . و جاى در آمدن باد و تراوش كردن آب .
نزه
(
nazeh
) ص . ع . پاك و پاكيزه . و مكان نزه : جاى دور از كشت و آب را كد و عفل و از مگسان دهات و از مردم و از آب خيز دريا و از فساد هوا . و رجل نزه الخلق : مرد پارسا و پاكدامن پرهيزگار كه نه خود و نه مال او داخل در خانه ديگران نشود و مال و خانه خود را از لوث ديگران نيالايد . ج : نزهون .
نزه
(
nozah
) ع . ج . نزهة .
نزهاء
(
nozah '
) ع . ج . نازه .
نزهان
(
nazah n
) م . ع .
نزه نزها و نزهانا . ر . نزه .