آن مرد قصد خود را و افزون نمود بهاى كالايى را نه براى فروختن بلكه تا ديگرى را بفريبد و بوى فروشد و همچنين است در نكاح و جز آن و يا خريدار را از چيزى مايل كرد بسوى غير آن . و نجش الصياد الصيد : برانگيخت شكارچى آن شكار را .
و نجش عن الشئ : باز كاويد آن چيز را .
و نجش الابل و غيرها : گرد آورد شتران پراكنده شده و جز آنها را . و نجش الشئ : بيرون آوردن خواست آن چيز را . و نجش النار : برافروخت آتش را .
و نجش نجشا و نجاشة : بشتاب رفت و روان گرديد
نجش
(
najac
) ا . ع . اسم است نجش را .
نجع
(
naj '
) م . ع . نجع نجعا و نجوعا . ر . نجوع .
نجع
(
noja '
) ع . ج . نجعة .
نجعة
(
noj'at
) ا . ع . جستجوى آب و علف و نگاهدارى آن بجاى خود . ج :
نجع .
نجف
(
najf
) م . ع . نجف الشجرة من اصلها نجفا ( از باب نصر ) :
از بن بريد آن درخت را . و نيز نجف :
تراشيدن تير . و سخت دوشيدن گوسپند را .
نجف
(
najaf
) ا . ع . جاى بلند دراز و نرم كه آب بر آن نرود . ج : نجاف .
و تل و توده خاك و ريگ و پشته . و پوست صليان . و نام موضعى نزديك كوفه .
نجف
(
najaf
) ا . پ . شهر كوچكى در عراق عرب نزديك كوفه كه در آن مرقد مطهر منور حضرت امام المتقين و امير المؤمنين على بن ابي طالب عليه الصلاة و السلام در آنجاست .
نجف
(
nojof
) ع . ج . نجيف .
نجفة
(
nojfat
) ا . ع . اندك از چيزى .
نجفة
(
najafat
) ا . ع . جاى بلند دراز و نرم كه آب بر آن نرود . ج : نجاف .
و بند آب . و نام موضعى در ميان بصره و بحرين . و بند آبى در ظاهر كوفه كه سيل را از منازل و مقابر باز دارد . و نجفة الكثيب :
بغل ريگ توده كه باد ريگ آنجا را كنده مانند آب كند كرده باشد .
نجفى
(
najafi
) ا . پ . منسوب به شهر مقدس نجف .
نجك
(
najak
) ا . پ . نوعى از تبرزين .
نجل
(
najl
) ا . ع . نسل و نژاد و فرزند . و پدر . و گروه بسيار . و ميانه راه .
و رفتار سخت . و زهاب كه از زمين و يا از رودبار برآيد . و آب روان بر روى زمين .
ج : نجال .
نجل
(
najl
) م . ع . نجله ابوه نجلا ( از باب نصر و يا از باب ضرب ) :
زاد او را پدر او . و نجل بالشئ : انداخت آن چيز را . و نجل الشئ : كار كرد آن چيز را . و نجل فلان : سخت سير كرد فلان .
و نجل الصبى لوحه : پاك كرد آن كودك آنچه بر لوح نوشته بود . و نجل فلانا :
زخم فراخى با نيزه بر فلان وارد كرد . و نجل الرجل نجلة : پيش پاى زد بر آن مرد چنان كه در غلتيد . و نجل الشئ : شكافت آن چيز را . و نجل الجلد : شكافت پوست را از دو عرقوب آن و سپس پوست كند .
و نجلت الارض : سبز شد زمين . و نجل الناس : بدى كرد با مردم . يق : من نجل الناس نجلوه : هر كه با مردم بدى كند بدى كنيد با او . و نجل الشئ :
بيرون آورد و آشكار كرد آن چيز را .
نجل
(
najl
) ا . پ . مأخوذ از تازى - نسل و نژاد و فرزند .
نجل
(
nojl
) ص . ع . ج . انجل و نجلاء .
نجل
(
nojl
) ا . ع . نام دهى .
نجل
(
najal
) ا . ع . كسانى كه پشكل و سرگين و مانند آن براى اصلاح گل خشت از جايى نقل مىكنند .
نجل
(
najal
) م . ع . نجل نجلا ( از باب سمع ) : فراخ چشم گرديد .
نجل
(
nojol
) ع . ج . نجيل .
نجلاء
(
najl '
) ص . ع . امرأة نجلاء : زن فراخ چشم . و عين نجلاء :
چشم فراخ . و طعنة نجلاء : زخم نيزه فراخ . ج : نجل .
نجلة
(
najlat
) م . ع . نجل نجلا و نجلة . ر . نجل .
نجلة
(
najlat
) ا . ع . پيشپاى زدن بر كسى .
نجم
(
najm
) ا . پ . پارچهاى كه در روزهاى عيد و شادى براى جمع كردن پول مىگسترانند . و بار درخت گز كه گز مارج و نجمه نيز گويند .
نجم
(
najm
) ا . پ . مأخوذ از تازى - ستاره . و نجم ازهر : ستاره نيك منظر .
نجم
(
najm
) ا . ع . ستاره . ج :
انجم و انجام و نجوم و نجم . و وقت معين . و اصل . يق : ليس لهذا الحديث نجم اى اصل . و وظيفه از هر چيزى . و نبات بىساق . قوله تعالى :
وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ يَسْجُدانِ
. و نيز نجم : علم است مر پروين را و الف و لام در وى لازم . قوله تعالى :
وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ
. و نيز نجم : از اعلام است .