نبس
(
nabas
) و (
nabbas
) ا . پ .
دخترزاده يعنى پسر دختر و دختر دختر .
نبسة
(
nobsat
) و (
nabsat
) م . ع .
نبس نبسا و نبسة و نبسة . ر . نبس .
نبسه
(
nabse
) و (
nabbase
) ا .
پ . پسر دختر . و دختر دختر . و پسر پسر . و دختر پسر .
نبش
(
nabc
) م . ع . نبش الشئ عن الشئ نبشا ( از باب نصر ) : برهنه كرد آن چيز را از آن چيز . و نبش المستور :
آشكار كرد و ظاهر نمود پنهانى را . و نبش الارض : ورزيد و كاوش نمرد آن زمين را . و نبش البقل : بركند آن تره را . و نبش الحديث : برآورد آن حديث را .
و نبش القبر : كند آن قبر را و كفن دزديد .
نبش
(
nabc
) ا . پ . مأخوذ از تازى - گشودن قبر و كندن قبرى كه در وى مرده گذاشته باشند .
نبش
(
nebc
) ا . ع . نام درختى شبيه بصنوبر و سنگينتر از آبنوس .
نبش
(
nabac
) ا . ع . شترى كه در سپل آن نشانى باشد كه در زمين ظاهر گردد .
نبشت
(
nebect
) پ ح م . نبشتن . ا .
نوشت و خط و تحرير .
نبشتن
(
nebectan
) ف م . پ .
نوشتن .
نبشته
(
nebecte
) ا - ص . پ .
نوشته شده و نوشته و مكتوب و حكم و دستخط .
و نبشته شدن : نوشته شدن .
نبشلد
(
na - baclad
) پ . كلمه فعل يعنى نچسبد .
نبص
(
nabs
) ا . ع . ترهء اندك كه نخستين رويد .
نبص
(
nabs
) م . ع . نبص الرجل نبصا ( از باب ضرب ) : سخن گفت آن مرد .
و ما ينبص : اى ما يتكلم .
نبصاء
(
nabs '
) ا . ع . كمان با بانگ .
نبصة
(
nabsat
) ا . ع . يك كلمه .
يق : ما سمعت له نبصة : اى كلمة .
نبض
(
nabz
) م . ع . نبض العرق نبضا و نبضانا ( از باب ضرب ) : جنبيد آن رگ . و نبض فى قوسه : ببانگ آورد كمان و يا زه آن را . و نبض البرق : پنهان درخشيد آن برق . و نبض نابضه : بهيجان آمد غضب او .
نبض
(
nabz
) و (
nabaz
) ا .
ع . جنبش . يق : ما به حبض و لا نبض اى حراك .
نبض
(
nabz
) و (
nabaz
) و (
nabez
) ص . ع . فوأد نبض : دل تيز و چست . و قلب قوى و مردانه . و كذلك :
فوأد نبض و فوأد نبض .
نبض
(
nabz
) ا . پ . مأخوذ از تازى - رگ جنبندهء در بالاى مچ دست از طرف انگشت نر كه پزشكان بدان از حالت بيمار استعلام مىكنند و هر رگ جنبنده . و نبض گرفتن : انگشتان را براى حس كردن به روى نبض گذاشتن .
نبضگير
(
nabz - gir
) ا . پ .
طبيب و پزشك .
نبضان
(
nabaz n
) م . ع . نبض نبضا و نبضانا . ر . نبض .
نبضة
(
nabzat
) ا . ع . يك جنبش رگ .
نبط
(
nabt
) ا . ع . نام رودبارى در ناحيه مدينه .
نبط
(
nabt
) م . ع . نبط الماء نبطا و نبوطا ( از باب نصر و ضرب ) :
برآمد آب از چاه و از زمين . و نبط البئر :
برآورد آب آن چاه را .
نبط
(
nobt
) ع . ج : انبط و نبطاء .
نبط
(
nabat
) ا . ع . آبى كه نخستين از تك چاه برآيد . و غور و فرورفتگى در كارى . و نام گروهى كه در بطايح ما بين عراقين فرود آمدند . ج : انباط .
نبط
(
nabat
) م . ع . نبط الفرس نبطا ( از باب سمع ) : سپيد بغل و سپيد شكم گرديد آن اسب .
نبطاء
(
nabt '
) ص . ع . مؤنث انبط . ج : نبط . و شاة نبطاء : گوسپند سپيد تهيگاه .
نبطاء
(
nabt '
) ا . ع . نام دهى .
و نام پشتهاى .
نبطة
(
nobtat
) ا . ع . آبى كه نخستين از قعر چاه برآيد . و سپيدى بغل و شكم اسب .
نبطى
(
nabatiyy
) ص . ع .
منسوب بگروه نبط .
نبع
(
nab '
) ا . ع . يك نوع درختى كوهى كه از وى كمان سازند و از شاخههاى آن تير . المثل لو اقتدح بالنبع لاورى نارا : يعنى اگر از نبع آتش افروزد آن آتش ملتهب و شعلهانگيز گردد و اين مثل را در جودت راى آورند بدانجهت كه نبع آتش ندهد .
نبع
(
nab '
) م . ع . نبع الماء نبعا و نبوعا ( از باب نصر و فتح و ضرب ) :
برآمد آب از چاه و يا از چشمه و جز آن .
نبعة
(
nab'at
) ا . ع . واحد نبع يعنى يك درخت نبع .
نبغ
(
nabq
) ا . ع . گرد و غبار آسيا . و نباغ .
نبغ
(
nabq
) م . ع . نبغ نبغا و نبوغا ( از باب فتح و نصر و ضرب ) : ظاهر و آشكار گرديد . و نبغ الماء : برآمد