و سبوسه سر .
نباغة
(
nabb qat
) ا . ع . دبر و نشستگاه و كون . و گروه خوارج .
نباغة
(
nabb qat
) ص . ع .
محجة نباغة : راه گردناك .
نباغة
(
nobb qat
) ا . ع . سبوسهء سر .
نباك
(
neb k
) ع . ج . نبكة .
نبال
(
nab l
) ا . ع . آگاهى و اطلاع و دانست و آمادگى جهة كارى . و قولهم :
ما انتبل نباله الا بالآخرة : يعنى آگاه نشد و ندانست و آماده نگرديد براى آن مگر در آخر .
نبال
(
neb l
) ع . ج . نبل (
nabl
) . و ج .
نبيل . و ج . نبل (
nabal
) و ج . نبيلة . و ج . نبلة .
نبال
(
nabb l
) ا . ع . تيرساز و تير دار و خداوند تير و يا خفتان .
نبالة
(
nab lat
) ا . ع . اطلاع و آگاهى و دانست و آمادگى براى كارى . و فضل و نجابت و زكاوت .
نبالة
(
nab lat
) م . ع . نبل نبالة و نبلا ( از باب كرم ) : تيز خاطر و آگاه گرديد . و گرامى شد .
نبالة
(
neb lat
) ا . ع . شغل تير سازى و تيرگرى .
نبالة
(
nob lat
) ا . ع . ساخت و ساز و آمادگى . يق : اخذ للامر نبالته اى عدته : يعنى از روى اطلاع و آگاهى آماده ساخت و ساز آن كار گرديد . و قولهم :
ما انتبل نبالته الا بالآخرة : يعنى آگاه نشد و ندانست و آماده آن كار نگرديد مگر در آخر .
نبالت
(
nab lat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - زكاوت و آگاهى و فضل و نجابت .
نباوة
(
nab vat
) ا . ع . زمين بلند . و نام موضعى .
نباوة
(
nab vat
) م . ع . نبانبوة و نباوة . ر . نبوة .
نباوة
(
neb vat
) ا . ع . پيغمبرى و نبوت .
نباه
(
nab h
) ا . ع . بلند برآمده .
نباهة
(
nab hat
) م . ع . نبه نباهة ( از باب كرم ) : نامآور و بزرك گرديد .
نباهت
(
nab hat
) ا . پ . مأخوذ از تازى - بزرگى و نجابت .
نبائت
(
nab 'et
) ع . ج . نبيتة .
نبائث
(
nab 'es
) ع . ج .
نبيثة .
نبايد
(
nab y d
) پ . كلمهء نهى مشتق از فعل بايستن .
نبائر
(
nab 'er
) ا . ع . فرزند زادها .
نبائل
(
nab 'el
) ع . ج . نبيلة .
نبة
(
nabbat
) ا . ع . بوى بد .
نبت
(
nabt
) ا . ع . گياه .
و نام مردى .
نبت
(
nabt
) م . ع . نبت البقل نبتا و نباتا ( از باب نصر ) : روييد سبزه . و نبتت الارض البقل : رويانيد زمين سبزه را ، لازم و متعدى .
نبتة
(
nabetat
) ا . ع . نوع روييدن گياه و هيئت روييدن .
نبتر
(
nabtar
) ا . پ . دايره مويينى كه در پيشانى و يا در گردن اسب موجود بود و آن را يكى از نشانهاى خوب و نيكو مىشمرند هر چند كه در سينه و يا زير بغل وى عيب باشد .
نبتل
(
nabtal
) ا . ع . سخت درشت .
و نام جايى . و نام كسى . و عبد الله بن نبتل : نام مردى منافق .
نبتيز
(
nabtiz
) ا . پ . ياى مجهول - شمشير بسيار تيز و كارد و چاقو .
نبث
(
nabs
) م . ع . نبث الارض نبثا ( از باب نصر ) : بدست كاويد زمين را .
و نيز نبث : تره بركندن . و وا كردن چيزى پنهان را . و ما ينبث فلان ببنت شفة : يعنى هيچ تكلم نكرد فلان .
نبث
(
nabas
) ا . ع . اثر و نشان .
ج : انباث . و خشم و قهر .
نبث
(
nabas
) م . ع . نبث الرجل نبثا ( از باب سمع ) : خشم كرد آن مرد .
نبج
(
nabj
) ا . ع . كياه بردى كه بدان درزهاى كشتى گيرند .
نبج
(
nabj
) م . ع . نبجت القبجة نبجا ( از باب نصر و ضرب ) : بيرون آمد كبك . و نيز نبج : آواز كردن سك . و تيز دادن ، و الفعل من ضرب .
نبج
(
noboj
) ا . ع . جوالهاى سياه .
نبجان
(
nabj n
) ا . ع . وعده بد .
نبجة
(
nabajat
) ا . ع . پشته . ج :
نباج .
نبح
(
nabh
) ا . ع . غوغاى مردمان طايفه . و بانك سك آنها . ج : نبوح .
و نيز كثرت و انبوهى آنها .
نبح
(
nabh
) م . ع . نبح نبحا و نبيحا و نباحا و نباحا . ر نباح (
neb h
) و (
nob h
) .
نبحاء
(
nabh '
) ا . ع . ماده آهوى با بانك .
نبخ
(
nabx
) ا . ع . بيخ گياهبردى .
نبخ
(
nabx
) و (
nabax
) آبله و جدرى . و آبله و شوخ دست از كار كردن .
نبخاء
(
nabx '
) ا . ع . پشته و زمين نرم بلند در ميان زمين هموار و سخت